Bloggen is voor losers!

Ik ben een enorme fan van Hare Majesteit de Koningin. Haar kersttoespraak zat vol met mooie woorden als 'naastenliefde' en 'nabuurschap'. Ze vertelde het Nederlandse volk dat in tijden van nood, de goedheid van de mens vaak naar voren komt. Ze riep ons allen op om juist het goede te zien, en ze waarschuwde ons dat onze maatschappij te individualistisch wordt, en los komt van het wij-gevoel.

De Koningin had een duidelijke boodschap voor haar volk. 'Zelfs buren zijn tegenwoordig vreemden', zo liet ze ons weten. Ze wees op het gevaar van virtuele vriendschappen, het gebrek aan respect als men alleen maar achter een computerscherm zit, en ze vertelde ons dat het tegenwoordig makkelijk is om aggressief en primair vanuit emoties te handelen. Kortom, ze waarschuwde ons voor de moderne communicatiemiddelen. Het is te makkelijk om gewoon maar via een blog ofzo te zeggen wat je wilt, zonder rekening te houden met een ander.

Ik ben het daar helemaal mee eens! De Koningin heeft helemaal gelijk! En dus sluit ik deze blog nu af met mijn nieuwe kreet: "Bloggen is voor losers!" Ga er eens uit joh, en blijf niet achter je computer hangen! Doe als onze Koningin, en ontmoet mensen, in het echte leven!

Zo, dat is er uit. Tot de volgende keer in deze blog. Ik moet nu helaas weg, want ik volg nog een paar mensen op Twitter. Ook heb ik nog wat sms'jes te versturen. En ik zit ook te denken aan Second Life. Zo ontmoet je namelijk nog eens mensen...

Het werk van een leerkracht

Wat doet een meester of juf op school? Die vraag lijkt misschien een beetje absurd, want het antwoord is duidelijk! Lesgeven natuurlijk. Ze moeten de kinderen bijbrengen hoe ze moeten rekenen, lezen, schrijven, spellen. Dus meesters en juffen staan voor de klas, terwijl ze laten zien hoe 't nu eigenlijk moet.

De laatste week voor de kerstvakantie had ik echter een ander beeld bij het beroep 'leerkracht'. Ik heb aan de PABO gestudeerd, en heb mijn onderwijsbevoegdheid op zak. Ik heb daarna gestudeerd voor Remedial Teacher, en ook dit papiertje heb ik binnen. Logisch dus, dat ik maandagochtend sta te schilderen.

Tja... dit klinkt misschien vreemd, maar ik zal het even uitleggen. Onze school gaat verhuizen! Dat betekent veel verhuisstress, en natuurlijk de vraag 'ach Rob, zou je hier even willen helpen?' Verhuizen gebeurt maar één keer in een heleboel jaar, dus natuurlijk wil ik helpen. Zo ook met het verven van de onderkant van de bureaus. En ach, ik ben nu toch bezig... ik wil er ook wel een tweede laag verf op zetten hoor. En natuurlijk help ik mee met het uitmesten van het buitenhok. Geen probleem, alles in de grote vuilniscontainer gooien. Ach, pfff, verhuisdozen verslepen, ook geen probleem.

Als ik aan het eind van de week even terug kijk, is het wel goed dat ik deze week geen onderwijskundige taken had... Begrijp me niet verkeerd, ik deed het allemaal graag, maar ik vroeg me af en toe wel af of ik nu Remedial Teacher was, of toch klusjesman?

Maar ach, nu weet ik in ieder geval, dat als ik het lesgeven misschien een keertje zat ben, ik altijd nog winterschilder kan worden!

Steek je hand uit, *** !

Toen ik gisteren linksaf wilde slaan, stak ik mijn hand uit om aan te geven dat ik inderdaad linksaf wilde slaan. Net op dat moment, toen ik linksaf sloeg, fietste er een man met hoge snelheid voorbij, die riep 'steek je hand uit', waarna hij ook nog eens het mannelijk geslachtsdeel noemde. Zeer kurieus. Ik stak namelijk netjes mijn hand uit, dus ik zag niet in waarom deze man zo boos scheen te zijn. Namelijk... als ik *niet* mijn hand uit had gestoken, had die man alle recht gehad om boos op mij te zijn. Maar ik had mijn hand wel uitgestoken.

Conclusie: die man kon met geen mogelijkheid boos op mij zijn geweest. Logisch toch? Maar ik begon wel na te denken waarom die man dit dan toch zei. En vooral dat mannelijk geslachtsdeel dat volgde. Alleen maar omdat ik er een heb, betekent niet dat ik er een ben. Ik heb ook een hoofd, en men zegt toch ook niet 'hoofd' tegen mij? Nee, er moest een diepere betekenis achter zitten. Dat kon niet anders.

Laten we even kijken naar het woord dat hij gebruikte. L-u-l. Nu ben ik tegen vloeken of het gebruik van zulke woorden. Ik kreeg ook meteen het gevoel dat die man mij dus niet aardig vond. Maar omdat ik alles goed had gedaan, moest die opmerking *vast* een andere bedoeling hebben. Misschien vond hij mij de persoonlijking van al het mannelijke... maar dat laat je toch niet op zo'n manier weten. En hij had lang niet genoeg tijd om te zien of ik nu wel of niet über mannelijk was. Plus... ik ben niet über mannelijk. Dus die mogelijkheid valt af.

Misschien dacht hij dan dat ik een vrouw was. Ik snap niet hoe hij dat zou kunnen bedenken, maar misschien heeft hij iets tegen vrouwen. En misschien zegt hij regelmatig tegen een vrouw die haar hand uitsteekt 'steek je hand uit'. Alsof vrouwen dat al niet zelf kunnen bedenken. Toen die man mij zag, dacht hij misschien dat ik een vrouw was, en zei dus 'steek je hand uit' terwijl ik dat al deed. Maar toen kon hij mij beter bekijken, en zag hij natuurlijk dat ik een man was. Dus misschien was die uiting van het mannelijk geslachtsorgaan meer bedoeld als 'ah, hij heeft er wel een, net als ik'. Een soort mannelijke band ofzo.

Dan is er ook nog de mogelijkheid dat hij het tegen zichzelf had. Wat me als raar overkomt, want hij ging rechtdoor, terwijl ik linksaf ging. Maar misschien was hij bij de vorige afslag vergeten om zijn hand uit te steken. En daar herinnerde hij zich nu nog eventjes aan.

Of hij zag natuurlijk niet dat ik mijn hand uitstak. Maar dat is wel *zo'n* rare mogelijkheid... die kunnen we meteen wel schrappen.

Conclusie: ik heb geen idee waarom die man dat zei. Ik zal vandaag nogmaals mijn hand goed uitsteken, en kijken of ik dezelfde reactie krijg. Misschien was het een eenmalig incident. Ik ben benieuwd!

Dierendag

4 Oktober. Dierendag. Natuurlijk moet ik daarom een cadeautje of twee voor mijn kat, Jimmy, kopen. Gisteren was ik bij de dierenwinkel, en zag ik een aantal leuke spulletjes... die heb ik dus meegenomen. Toen ik thuis kwam zette ik het geheimzinnig weg op een plaats waar Jimmy niet bij kon. Natuurlijk keek Jimmy me aan met een blik van 'het zal wel, ik ben niet geïnteresseerd', maar ik ken mijn kat langer dan vandaag: dat is natuurlijk om mij wijs te maken dat hij het toch niets vindt, zodat ik het al eerder aan hem zou geven! Maar daar trap ik mooi niet in!

Dus... vandaag, 4 oktober. Jimmy maakte me, zoals altijd, rond 5 uur wakker. Dierendag of niet, dat was voor mij wat te vroeg. Dus ik zet hem buiten de slaapkamer, en ga verder slapen. Rond 7 uur krabt hij opnieuw aan mijn deur, en met een zucht sta ik op om hem eten te geven. Het is tenslotte dierendag. "Alsjeblieft Jimmy, ik ga weer slapen." Zo gezegd zo gedaan... maar om half 9 -Jimmy stoorde me niet eens direct na het eten: wat lief van hem!- maakte hij me toch weer wakker. Alsof hij geen geduld meer kon opbrengen.

Ik ben meteen wakker, en niet alleen vanwege het feit dat het dierendag is, maar ook vanwege het feit dat Jimmy steeds op, en van het bed af springt. Tja, zo kan je toch niet slapen. Dus ik ga met Jimmy naar de woonkamer, en pak het plastic tasje met de cadeautjes.

Uit de plastic tas nam ik een papieren tasje, waar mijn eerste twee cadeautjes voor Jimmy in zaten. Het eerste cadeau was een lange, wollige muis dat rammelde. Jimmy had er weinig interesse in.

Het tweede cadeau was een dik... uhm... tja, wat was het? Een soort zachte knuffel dat ook nog rammelde. Een vis ofzo? Je raadt het al... ook hier keek Jimmy de andere kant op. Hij speelde liever met de papieren zak.

Ik dacht nog bij mezelf... heb ik nu zoveel geld uitgegeven voor iets waar Jimmy niet eens blij mee is? Ik had net zo goed een papieren zakje aan kunnen schaffen. Maar... nog niet alles was verloren. Ik had nog één cadeautje te gaan... en zeg maar gerust dat dit een heus cadeau was. Een grote doos kwam uit de plastic zak. Ook dat scheen Jimmy niet interessant te vinden... maar ik gaf niet op.

Ik pakte de doos uit, en zette de hele constructie in elkaar. Het was een soort van knikkerbaan, maar dan voor katten. Met gaten er in zodat Jimmy er met zijn poot door heen kon, om het balletje dat er bij zat -achterop de doos stond dat dit balletje speciaal gemaakt was om leuk gevonden te worden door katten- aan te tikken.

Toen ik het eenmaal in elkaar had gezet, en zelf een beetje met het balletje begon te spelen, keek Jimmy op. Langzamerhand sloop hij dichterbij, om het eerst nog even van een klein afstandje aan te kijken. En opeens... *tik*. Ja hoor, Jimmy begon er mee te spelen. Eerst kleine tikjes, steeds groter. Totdat hij bijna de constructie kapot maakte.

Na een paar minuten spelen was voor Jimmy de lol er weer af. Tijd om in het zonnetje te gaan zitten. Want wat is er nu leuker op dierendag dan, net als op andere dagen, te zonnen, en geaaid te worden? Niets toch?

Het mannentoilet op een vrouwenbijeenkomst

U kent het wel... vooral als u een man bent. U moet even naar 't toilet, maar het is *of* te druk, *of* te vies. Tientallen, honderden, misschien wel duizenden mannen zijn u al voorgeweest die dag, en hebben al hun bacteriën achter gelaten. Of ze hebben 't wc papier opgemaakt door alles in de wc te gooien. Of ze hebben niet goed gemikt... en het aller ergste: het stinkt. Laten we eerlijk zijn, wij mannen zijn niet al te 'proper', zoals onze zuiderburen zouden zeggen, als het gaat om naar de wc gaan.

Persoonlijk ga ik dus ook niet zo graag naar een openbare wc. Zelfs niet om de drukte van buiten te ontsnappen. Want binnen in de toiletten is het vrijwel altijd ook druk.

Maar er zijn gelukkig uitzonderingen...

Afgelopen maandag en woensdag ben ik naar een studiedag geweest. De ene studiedag was voor Remedial Teachers en Intern Begeleiders, en de andere studiedag was voor alle personneelsleden van de stichting waar mijn school bij aangesloten is. Het was een drukte van belang: er waren minimaal 300 mensen bij elke bijeenkomst. En aangezien pakweg één tiende van al deze mensen man waren, was het een gekibbel en gekakel, de hele dag door. Vrouwen onder elkaar zijn nu eenmaal net als kippen in een kippenhok...

En tijdens zulke evenementen is het mannentoilet een oase van rust. Waar voor de vrouwentoiletten een lange rij staat, loop ik rustig door naar het mannentoilet, zwaai ik naar mijn vrouwlijke collega's die jaloers staan te kijken, en doe ik gemeen lachend de deur achter mij dicht. Rust. En... omdat er weinig mannen zijn om van het toilet gebruik te maken, is het niet alleen helemaal leeg... maar ook stinkt het niet! Zo krijg ik even tijd en rust om bij te tanken...

Begrijp me niet verkeerd... ik vond allebei de dagen ontzettend leerzaam, gezellig, informatief, en goed om mee te maken. Maar een bezoek aan het toilet is, ondanks al deze educatieve workshops, echt een hoogtepunt.

Mag u hier rechtsaf slaan?

Ik zit te denken aan een rijbewijs. De trein is allemaal wel leuk en aardig, maar -ondanks deze tijd van duurzaamheid- wil ik toch wat meer bewegingsvrijheid. See the world enzo, ook al is 't enkel Nederland. Plus, ik vind 't toch niet fijn om steeds m'n collega's te vragen of ik misschien mee mag rijden.

Dus, ik keek vandaag 's op de site van de ANWB. Ze blijken zo'n 10-dagen cursus te hebben, waarbij je binnen 10 dagen alles leert wat er te leren valt. Kijk, dat lijkt me wel wat... maar heb ik het dan ook goed genoeg geleerd? Is het niet beter om langer te lessen, en dan gewoon 1 of 2 keer per week autorijlessen te nemen? Duurder is 't waarschijnlijk wel. Maar ik ben liever duurder uit, dan dat ik na een half jaar ben vergeten hoe je ook alweer remt...

Maar voor dat alles zou ik eerst het theorie-examen moeten halen, natuurlijk. Daar had de ANWB ook al aan gedacht: ze hebben een online theorie examen te koop, met meer dan 200 (!!) vragen. Natuurlijk kon ik eerst de demo doen. Dus ik klik op de link, en ja hoor, een vrouwenstem vraagt meteen al de eerste vraag. Met daarbij natuurlijk een groene balk die langzaam rood wordt. Ik moet de vragen dus wel binnen de tijd beantwoorden! Vragen als 'Mag u na dit bord 80 km/h rijden?' Nee, natuurlijk niet, want dat bord was een bord om de bebouwde kom aan te geven. 'Hoeveel sporen kunt u hier verwachten?' vroeg gecomputeriseerde vrouw beleefd, terwijl ik een beeld zag met één spoorwegkruis. Dom, ik antwoordde 'twee'. Waarom deed ik dat nu weer? Of is dat toch goed?

De ANWB beloofde me om mijn antwoorden en de correcte antwoorden op te sturen naar het door mij ingegeven email adres. Ik wacht al een half uur, en ik heb nog niets ontvangen. Dat gaat niet zo snel... het zal toch wel niet met de hand worden nagekeken? Misschien heb ik zoveel fouten gemaakt, dat de computer niet weet wat 'ie met mijn inzending moet doen?

Jammer. Ik moest alles binnen de tijd beantwoorden, maar de ANWB neemt er de tijd voor. Toch maar even bij de concurent gaan kijken...

Reclames

Je ziet de laatste tijd erg veel opvallende reclames op tv. Die van die vrouw die op de spin trapt, maar zo licht is dankzij een bepaald merk frisdrank, dat ze weggesleept wordt door deze spin. Of de reclame waarbij een aantal kinderen aan het rappen is over een bepaald soort vla-merk. Tja, reclames zijn af en toe wel leuk, maar meestal gewoon irritant.

Die telefoonreclames, bijvoorbeeld. Het ene bedrijf dat je vijftig procent korting aanbiedt over het eerste jaar, als je ook maar het tweede jaar er bij doet. Of wat denk je van een persoonlijk abonnement -yeah right, 'persoonlijk'- waarbij je elke maand je eigen abonnement kan beïnvloeden. Totdat je natuurlijk op de website naar de kleine lettertjes gaat kijken. Dan zie je dat het eigenlijk pas kan als je al 3 maanden abonnee bent. En de slogan 'zo betaal je nooit teveel' is ook onzin: ik verbel of -sms per 3 maanden net zoveel als dat het goedkoopste abonnement bij welke maatschappij ook kost. De enige reden waarom ik een abonnement zou nemen, is dat ik dan voor niks een wat modernere telefoon zou kunnen krijgen. Die van mij kan *net* bellen en sms'en, en dat is 't dan ook. 'ie is al 4 jaar oud... bejaard voor een mobiel, nietwaar?

Dat is ook een van de redenen dat ik me zo erger aan die reclames voor sms-diensten. Niet alleen zijn ze ontzettend irritant -wie wil er nu een plaatje van botten in je hand op je telefoonscherm? Of een stomme ringtone die iedereen -inclusief jezelf- irriteert?- maar ze kunnen ook niet eens op mijn telefoon. Je hebt er namelijk bluetooth voor nodig, of minimaal een kleurenscherm.

Nu zit je misschien te denken: 'Rob, klaag niet zo, en zap gewoon weg als er reclames op tv komen. Dat doet iedereen'. Daarin zou je helemaal gelijk hebben, ware het niet dat zulke reclames een grote invloed hebben op de kinderen waarmee ik elke dag werk. Zo herhaalde een van de kinderen laatst een complete reclame over een sms dienst waarbij je een vriend kon opsporen. Compleet met het telefoonnummer van die sms dienst erbij. Het enige wat ik miste, was hoeveel geld ik kwijt zou zijn, per ontvangen bericht. Maar die kleine lettertjes had het kind natuurlijk niet gezien...

Gefeliciteerd, ondernemers! U heeft zojuist een nieuwe, gratis manier van reclame maken ontdekt! Kinderen: de ultieme reclameboodschap die je niet uit *kan* zetten!

Welkom terug in Nederland...

Het was een geweldige vakantie... we zijn naar Zweden geweest. Mooie natuur, mooie stad, mooi weer (behalve dan de eennalaatste dag, maar regen hoort er ook bij, toch? :) ) en al met al een hele goede sfeer. Wat voor mij het fijnste was, was dat iedereen zo goed met elkaar kon opschieten. De sfeer was perfect, relaxed... het was echt vakantie.

Toch was het wel weer fijn om weer in Nederland te zijn. Nadat we geland waren, en in Eindhoven afscheiden hadden genomen van onze reisgenoten, gingen m'n broer en ik met de trein terug naar Ede.

En we werden daar vriendelijk verwelkomt door een moeder die haar 7 of 8 jarig kind uit zat te schelden.

"En je gunt me niet eens vier uurtjes rust!" raasde de moeder tegen haar kind, terwijl het meisje op een paar stoelen iets verderop zat. "Je houdt maar niet op!" Het meisje zei dat ze nu toch niets deed, maar daar moest de moeder niets van hebben. "Ja, nu is het te laat!" schreeuwde ze door de coupé heen.

Uiteindelijk werd het wat stiller, en zat het meisje rustig haar chips te eten... maar ze wilde wel graag wat uit de tas van haar moeder. Dus ze vroeg "mama..." maar kon niets verder meer zeggen, want de moeder reageerde meteen. "Je gunt me ook nooit rust! Het is altijd mama mama mama mama mama! Je gunt me niet eens vier uurtjes rust! Wat een rotkind ben jij!" Toen het kind toch duidelijk kon maken dat ze graag iets uit de tas van haar moeder wilde, pakte de moeder haar tas, en zette het aan de kant. "Nee." zei ze boos. "Je hebt je kans gehad. Rotkind."

Mijn broer en ik keken elkaar aan, vol verbazing en afschuw. Dat arme, arme kind. Misschien had ze inderdaad iets gedaan dat haar moeder niet leuk vond, maar niets... nee, NIETS kan zo erg geweest zijn dat de moeder zo tegen haar kind uitvalt. En dan beschuldigt de moeder het kind ervan een rotkind te zijn, terwijl zij zelf kinderachtig het speeltje van het kind vast houdt, en door gaat met zeuren.

Als leraar heb ik natuurlijk een uniek beeld op het opvoeden van kinderen. Het is mijn werk. En, al zeg ik het zelf, ik vind dat ik dat best goed doe. Ik heb het enorm naar mijn zin: werken met kinderen is fantastisch. Natuurlijk halen ze soms het bloed onder je nagels vandaan, maar zelfs dan los je het kalm op. Jij bent de volwassene: jij hoort het goede voorbeeld te geven.

Wat deze moeder deed was duidelijk niet het goede voorbeeld. Nogal logisch dat zo'n kind dan lastig gaat doen... of nog erger, dat ze in haar schulp kruipt en er niet meer uit komt...

Moeder en kind stapten bij het volgende station er uit: moeder nog steeds scheldend op haar kind, en het meisje dat er maar achter aan loopt. Ik had er iets van moeten zeggen... ik kreeg zo'n medelijden met dit kind. Hopelijk is er ergens een beschermengeltje dat liefde aan dit kind geeft, en dit kind beschermt voor de nare buitenwereld... want haar moeder doet het zeker niet.

Dit was zeker niet het welkom terug in Nederland dat ik verwacht had. Meer een ijskoude dip in de realiteit... en nogmaals een bevestiging waarom mijn werk zo enorm belangrijk is...

Succes, meisje. Ik hoop dat je ooit nog eens echte (moeder)liefde mag ervaren. Zeker op jouw leeftijd, is het 't belangrijkste wat er is...

De Vakantie...

10 juli was het eindelijk zo ver... de laatste schooldag. De kinderen mochten al een dag eerder van de welverdiende vakantie genieten, maar voor mijzelf en mijn collega's was 't nog een half dagje 'hard werken'. Wat zoveel betekende als schoonmaken, klassen veranderen, handelingsplannen afschrijven... kortom, alles startklaar maken voor volgend schooljaar.

Op zo'n laatste dagje ben je -begrijpelijk- niet zo erg actief meer. Ik nam de taak graag op me om mee te helpen de koelkast leeg te maken. Die taart moest op. Tja, dan offer ik mezelf wel op. En nog een drankje erbij? Natuurlijk: dat moest ook op.

Maar er werd ook nog gewerkt die ochtend. Ik was begonnen met het inlezen in een nieuwe methode, en dat ben ik verder gaan doen. Ik heb ook met een andere collega een plan gemaakt om verder te werken aan nog een andere methode. Natuurlijk onder het genot van een lekker kopje thee. Thee en taart... Wat is zo'n leerkrachtleven toch zwaar!

De laatste loodjes wegen, zo zegt het gezegde, het zwaarst. En dat is eigenlijk ook wel zo. Want in zo'n laatste week ziet de vakantie er niet alleen uit als een welverdiende oase van rust, maar ook als een dreigende deadline. Alles, maar dan ook alles, moet voor de vakantie afgerond zijn. Handelingsplannen, groepsindeling, nieuwe methodes die dan starten, het aanvragen van een rugzakje, het aanvragen en geven van extra werk... nee, die laatste weken voor de vakantie zijn misschien wel de meest drukke weken van het hele schooljaar. Samen met de weken van sinterklaas en kerst natuurlijk. Dat zie ik ook aan mezelf, mijn collega's en de kinderen. Want laten we niet vergeten dat ook de kinderen echt aan vakantie toe zijn!

Inderdaad... de kinderen. Vol enthousiasme stormden ze 9 juli om 3 uur naar buiten, de vakantie tegemoet... om snel weer 180 graden om te draaien, en de school binnen te rennen. Het regende namelijk pijpenstelen. Tja, dan kan de vakantie toch nog wel eventjes wachten, nietwaar? In ieder geval tot het droog is. Dan nogmaals een 'fijne vakantie meester, en ik zal je echt niet missen!', en hup, weg zijn ze. Geweldig toch, die kinderen?

Maar goed... mijn collega's en ik zaten die vrijdag dus nog wel een ochtend op school. Alleen maar een ochtend, want we hadden die middag een afscheidslunch. Bedankt, directie! Het was weer een gezellige dag, en een gezellig schooljaar. Op naar het volgende! Maar eerst... vakantie!

Wat dus niet wil zeggen dat, als je maandag de school in kijkt, je niet nog een paar meesters en juffen ziet lopen. Want tja, ook al is het vakantie, er moet nog *zoveel* gedaan worden voordat het nieuwe schooljaar weer begint...

Een terugblik...

Tja, ik heb dit blog de laatste paar maanden niet echt bijgehouden hé? En dat terwijl er zoveel is gebeurd dat ik hier mooi op zou kunnen zetten. Dus... tijd voor een terugblik!

Even kijken hoor... mijn laatste blog hier was in Maart. Dat lijkt al weer een hele tijd geleden! Ik was natuurlijk jarig in Maart: ik werd 26! Maar daarvoor had ik 't nogal druk. Projecten en studiedagen op school, toneel dat steeds intensiever werd... Erg leuk, maar ook vermoeiend. Gelukkig ging ik bijna mijn nieuwe levensjaar in... wat zou dat brengen?

Blijkbaar nog meer overleg, gesprekken en studiedagen op 't werk. En natuurlijk... de MRI! Jazeker, Ben en ik waren gevraagd voor een tweelingonderzoek naar Amsterdam te komen, om daar een MRI te ondergaan, en vragenlijsten in te vullen. Was even confronterend, zo'n vragenlijst, maar... daarna kwam de MRI! Ik moet zeggen, ik was was even claustrofobisch, maar toen ik me op de verschillende opdrachtjes moest concentreren, lukte het best. Toch wel een gek idee, dat ze met zo'n MRI scan zomaar in m'n hersenen konden kijken.
Een aantal weken later kregen we allebei een cd-rom met daarop de hersenscan: konden we zelf in onze hersenen kijken. Bizar!

Het gewone leven ging natuurlijk ook door... midden april -14 april om precies te zijn- ging ik naar de kaakchirurg: mijn verstandskiezen moesten getrokken worden. Er zouden nu twee getrokken worden: de rechterboven, en rechteronder kies. Ik kan je vertellen... dat is geen pretje. De verdoving en het trekken is even pijnlijk, maar omdat je onder verdoving bent, voel je er niet zo veel van. Vooral veel trekken en duwen... Maar daarna! Tjonge jonge jonge... daarna heb je zeker de pijnstillers nodig die ze voorschrijven.
Leuk detail: op het moment dat ik er was waren ze aan het boren in het ziekenhuis. Het klonk ontzettend als een tandartsboor, en iedereen in de wachtruimte werd al zenuwachtig. Maar wat bleek? Het was een gewone boor: ze waren aan het verbouwen...

De pijn duurde niet al te lang... wat minder dan een week. En al snel was het de meivakantie... tijd voor... Lourdes!

Jazeker, ik ging naar Lourdes. Ik keek er eerst ontzettend tegenop, maar toen ik er eenmaal was, bleek het een geweldige ervaring te zijn. Het was zeker niet wat ik ervan had verwacht... vooral de mensen die ik daar had ontmoet waren geweldig. Meer hierover in misschien een ander blog...

Na Lourdes kwam het gewone leven weer op gang. Niet zo erg druk... de eerste weken van Mei waren aardig rustig. Maar misschien kwam dat omdat ik zelf aardig rustig was. :) Ik had natuurlijk wel een decorbouwweekend van Lens -altijd leuk-, een surprise party van Rolf -hij werd 55... en ik kwam te laat! Ay, bijna door mij de hele verrassing weg!- en er waren ook weer gesprekken op school. De maand Mei was op het einde wel weer een drukke maand... met de musical van groep 8, Lens, vergaderingen, etc.

En toen begon Juni... ook als een drukke maand. Alle leerkrachten vierden op school hun verjaardag, dus ik ook. Leuk om te doen! M'n ouders waren begin juni 30 jaar getrouwd, dus daar moest ook wat voor voorbereid worden... en Ben studeerde 10 juni af! (Cum Laude! Woo!) Het was één groot feest, begin juni.

Natuurlijk moest er ook gewerkt worden: 11 juni was bijvoorbeeld een studiedag in Zwolle. Vermoeiend, maar erg interessant. En verder ben ik ook bezig geweest met andere schoolzaken, begeleiden van leerlingen... en vooral toetsen. Niet mijn favoriete bezigheid, maar toch. Het moet gedaan worden he?

18 juni was het dan weer zo ver: ik moest mijn verstandskiezen aan de linkerkant laten trekken. Dat was een stuk pijnlijker dan daarvoor: de verdoving werkte nog niet helemaal geloof ik, en dat merkte ik! Ik heb er nu nog steeds een dikke wang van. Tja, hopen dat het snel beter wordt. Morgen heb ik een vergadering van Lens: er komt een nieuw bestuur. Misschien toch leuk om daar ook in te zitten?

Zo zie je maar... het is nogal druk geweest de afgelopen paar maanden. Maar ik zal proberen om vanaf nu dit blog weer wat beter bij te houden. En zo niet... dan zie je over 4 maanden weer een terugblik.

Tot snel!

Is mijn kat ook een 'lolcat'?

Je kent het wel. Die leuke kattenplaatjes op het internet met een ondertitel in gebrekkig Engels. Met katten in rare houdingen, die dan op de lachspieren werken, natuurlijk. Plaatjes zoals deze:


Er zijn vaak hele leuke plaatjes bij, en ik bekijk ze dan ook graag. Ik vraag me dan ook altijd af... hoe kunnen ze die katten zo fotograferen! Als ik van mijn kat Jimmy een foto probeer te maken, lukt het vaak niet. Dan heb ik alleen maar de staart, of alleen maar het achterlijf. Juist: hij loopt dan natuurlijk net weg als ik een foto aan het maken ben.

Het vergt dus, denk ik, enige concentratie, en veel oefening om een echte 'lolcats' foto te maken. En ik vraag me ook af of het niet zielig is om zoveel foto's van Jimmy te maken, vooral omdat de flits van de camera zo vaak in z'n ogen flitst...

Maar goed, dan weet ik dus niet of mijn kat wel een echte 'lolcat' is. Okay, dat is niet helemaal waar: ik weet 't wel. Hij maakt me dagelijk aan het lachten. Hoe hij achter een belletje aan rent, of (alweer) tegen zijn waterbakje oprent. Of hoe hij me wakker maakt door met zijn pootje op m'n gezicht te slaan. (Okay, die laatste twee moet ik pas achteraf om lachen...)

Dus, ik nam de proef op de som. Jimmy lag in z'n mandje, dus ik sloop dichterbij. Hij had me meteen al door, maar toch lukte het me: ik heb een foto van Jimmy gemaakt! Nu snel een goede ondertitel verzinnen... hmmm...


Wat denk je... zou zoiets als 'maak maar een foto: ik pak je later wel weer terug' een goede ondertitel zijn?

Lezen in de trein

Na een vermoeiende halve dag aan 't werk geweest te zijn zit ik lekker rustig in de trein. Ik heb laatst een boek gekocht, en ik heb echt zin om nu in mijn boek te lezen. Het gaat over hooggevoeligheid: mensen die hooggevoelig zijn, verwerken de prikkels die ze binnen krijgen veel zorgvuldiger dan mensen zonder hooggevoeligheid. Zo hebben mensen met HSP, zoals het ook heet, erg veel moeite met concentreren op een ding, terwijl andere prikkels ze afleiden.

Op dat moment hoor ik een paar stoelen verderop de mp3 speler van een mede-reisgenoot. Guus Meeuwis. Leuke muziek: ik heb die thuis ook. Maar op dit moment heb ik daar absoluut geen zin in. Ik kan me niet concentreren, hoe goed ik ook probeer te lezen. In het boek staat zoiets als 'hooggevoeligheid is een eigenschap die goed van pas kan komen', en ik hoor 'het regent meters bier' van Guus. Dus wat lees ik: 'Hooggevoeligheid regent meters bier'. Tja, zo kan ik niet lezen...

De MP3 speler staat net niet zo hard dat andere mensen er last van schijnen te hebben... maar ik hoor het wel, en kan me zo niet concenteren. Dus de rest van de weg naar huis zing ik maar in m'n hoofd mee terwijl ik langzaam in slaap val. Van lezen komt niets... hoewel ik toch wel het gevoel heb dat ik met hooggevoeligheid niet onbekend ben...

Clichés

"Konijn is de mist in gegaan."

"Ik zing een liedje terwijl ik klim."

"Altijd als 'ie op is, is 'ie leeg."

Zomaar wat uitspraken die over de eettafel heen en weer vliegen. Uitspraken die, voor een buitenstaander, geen of nauwelijks mening hebben. Maar voor mijn familie wel.

Ik was afgelopen zondag bij m'n ouders. Gezellig, mee-eten. ("Komt 'ie mee-eten? Afruimen!") M'n ouders en m'n broertje waren er ook: met z'n vieren. Lang niet de zes die er een aantal jaren geleden zaten voordat de helft op kamers ging, maar toch, altijd leuk.

De eettafel is *het* moment voor cliché's. Ze vallen ook vaak op andere tijden, maar er gaat niets boven het eetmoment samen, om lekker te praten. En als we dan met z'n allen aan het praten zijn, reageert de een op de ander, en voor je het weet is er weer een cliché uitgekomen.

Maar zijn cliché's niet flauwe, voorspelbare grappen uit de theater of filmwereld? Zoals een taart gooien in een stomme film een cliché is? Dat klopt. Maar onze familie heeft z'n eigen cliché's. Andere mensen die als buitenstaander binnen komen snappen er niets van. Maar wij lachen ons, na al die jaren, nog steeds rot.

Veel van deze persoonlijke familiecliché's komen uit 'Winnie de Poeh' ("Kortweg Poeh, soms Poehbeer"). Járen geleden hebben we de eerste vier 'afleveringen' van Winnie de Poeh opgenomen toen ze werden uitgezonden. Dit waren de afleveringen van Poeh met nog de oude, soms zware stemmen: niet die vernieuwde hoge kindstemmetjes die ze nu hebben. De humor die er toen in zat was tijdloos. Winnie de Poeh die bij Konijn komt eten, en dat hoort Konijn... dus die gaat afruimen. En voila, een cliché is geboren... vooral omdat we dit keer op keer op keer hebben gezien. Het zit geprint in het collectieve familiegeheugen. En het zal er ook nooit meer uit gaan...

Natuurlijk zijn niet al onze cliché's van Winnie de Poeh. Ook Bert en Ernie met hun kerst'grammafoonplaat' komen er bij kijken. ("Jij gaat beginnen. Nee, ik begin wel.") En natuurlijk zijn uitspraken die we zelf gedaan hebben toen we jong waren, verheven tot familie-cliché status. ("Het varken ging leuk doen" en natuurlijk "Ik wil héééét!")

Maar waarom in vredesnaam reageert een volwassen familie zoals de onze nu nog steeds met stukjes tekst die we jaren geleden ergens hebben gehoord, en die ons zijn bijgebleven? Waarom herhalen we nog steeds Poeh's altijd sterke "Waar is de honing, daar is de honing" (en dan natuurlijk 'honing' vervangen voor hetgene dat we zoeken) als we iets kwijt zijn? En waarom, als we iets van iemand willen, zeggen we nog steeds "Je moet 'm lokken met een wortel"?

Tja, misschien heeft het te maken met onze behoefte om voorspelbaar te zijn. En dat lukt aardig... binnen ons gezin. Maar zoals gezegd, deze uitspraken zijn ondoorgrondbaar voor buitenstaanders. Menig gasten kijken elkaar verbaasd aan als we weer aankomen met de chipsschaal en zeggen "misschien kan je jezelf een beetje helpen". Tja... en zo zijn we dus weer onvoorspelbaar geworden. Mooi toch?

Voor degenen die helemaal niets snappen van wat er nu hier in dit blog geschreven is... geen zorgen. Kijk veel naar de oude Winnie de Poeh, of nog beter, ga veel met ons om, en dan snap je 't. "Allemaaaaaal!"

(of niet, natuurlijk...)

Een wereldreis

Donderdag 22 januari. Een dag zoals alle anderen. Ik sta op het station, en kom m'n broertje tegen die ook naar Barneveld moet. De trein zal vertrekken om 7.31 uur. Ik kijk op de klok: 7.31 uur. Op het moment dat de omroeper begint met praten, weet ik dat het mis is. En inderdaad: door een defect treinstel tussen Barneveld Centrum en Ede-Wageningen kan de trein van 7.31 uur helaas niet rijden...

Dus, we nemen een snelle beslissing, want m'n broertje en ik weten allebei: dit gaat lang duren. De Connexxion treinen zijn vaak kapot, en het wegslepen van zo'n treinstel is niet al te makkelijk. Dus... we sprinten naar de kaartmachine, ik koop een kaartje naar Arnhem, en we rennen snel de trein naar Arhem in. In Arnhem is het zoeken naar de bus richting Hardewijk, die ons naar Barneveld kan brengen.

Als we in de bus zitten -9 strippen!!!- is het alweer bijna licht. Het is 8 uur: ik zou eigenlijk nu op school zijn! De bus vertrekt, en ik hoop dat het niet al te lang zal duren. We komen langs landelijke weggetjes, langs dorpen waar we normaal nooit komen. Harskamp: wisten wij veel dat dat ook gemeente Ede was! Weer iets geleerd. Stroe: nog nooit geweest. Wat is daar te doen? Ach, niet veel blijkt het: we rijden het dorpje ook weer snel uit. Kootwijkerbroek: ah, nu komen we dicht bij Barneveld!

Het begint te sneeuwen als we in Barneveld aankomen. M'n broertje stapt een paar haltes eerder uit, voor zijn school. Ik stap bij station Barneveld Centrum uit, en zoek snel mijn fiets. Ik kijk op de klok: 9 uur. Ik moet nu een kind uit de klas ophalen. Verdorie, ik ben te laat! Snel fiets ik -tegen de wind en de sneeuw in- naar school, waar ik om 7 over 9 aankom. Als ik de klas in kom, vraag het kind: "Waarom bent u te laat?"

Als ik heb uitgelegd waarom ik te laat ben, en dat de trein niet reed, zegt het kind "dan koopt u toch gewoon een auto." Ik leg geduldig uit dat ik geen rijbewijs heb. Geen punt, zegt het kind: "Dan haalt u toch ook gewoon een rijbewijs."

Ik denk aan de torenhoge kosten die bij een rijbewijs horen, en schudt mijn hoofd. Misschien is het reizen met de trein zo gek nog niet. Dan zie je namelijk nog eens wat van de wereld... vooral als ze niet rijden.

Je moet er toch niet aan denken...

Afgelopen dinsdag werd ik wakker met het nieuws dat een scholencomplex in Barneveld was afgebrand. Ik was meteen klaarwakker, want ik werk op 't Valkhof, een basisschool in een Barneveld's schoolcomplex. Het bleek te gaan om een collega-school van ons: OBS De Lijster. Deze school valt onder hetzelfde directionele bestuur, en we hebben goede contacten met die school. De meesten van ons kennen de collega's van de Lijster goed.

En nu was de Lijster er niet meer. De rest van de scholen van dat scholencomplex waren gelukkig behouden -hoewel er flink wat rook- en waterschade was- maar De Lijster was totaal verwoest. Alles was weg. De tafels, stoelen, schoolborden, methodes, schriften, pennen en potloden, computers, maar ook meer persoonlijke dingen: tekeningen van kinderen, een eigen gemaakte lesmethode, de bril van een leerling...

Dit is een van de ergste dingen die je als leerkracht kan overkomen. Je school brandt af: er is helemaal niets meer. En dan? Wat moet je dan doen?

De kinderen komen natuurlijk op de eerste plaats. Er moeten vervangende klaslokalen geregeld worden. Er moet een opvang komen voor alle kinderen die niet bij hun ouders kunnen blijven in de tijd dat ze anders naar school zouden gaan.

Daarna moet er gekeken worden naar alles wat er aangeschaft moet worden. Nieuwe methodes, nieuw meubulair... of oud meubulair: als de kinderen maar kunnen zitten. De 'basics' worden snel aangeschaft, en in overleg met de gemeente wordt er een noodgebouw uit de grond gestampt. Tot die tijd worden klaslokalen van andere scholen beschikbaar gesteld. Het gebouw van de Lijster bestaat niet meer, maar gelukkig is een school veel meer dan alleen maar een gebouw. Vandaag en morgen gaan de kinderen alweer naar hun 'nieuwe' locatie. Het is even behelpen, maar ze komen er wel.

Ik en mijn andere collega's van 't Valkhof staan aan de zijkant te kijken. Wij vangen de kinderen op die dus niet bij hun ouders kunnen blijven: ze krijgen hier les, praten over wat er gebeurd is, en hoe het nu verder moet. Een kind is in tranen: "De tekening die ik voor mama gemaakt heb is nu ook weg!"

Ik heb diep respect voor de collega's van De Lijster. Om toch door te gaan, en niet bij de pakken neer te zitten. Tja, je moet wel, natuurlijk. Voor de kinderen. Maar dit is iets dat leerkrachten en leeringen nooit zullen vergeten.

En dan kijk ik eens om me heen, en bedenk me hoe het zou zijn als ons dit zou overkomen. Onze school in brand. Brrrr... je moet er toch niet aan denken...

"Gelukkig nieuwjaar"

Gelukkig nieuwjaar! Dat zeiden we tegen elkaar, een halve maand geleden. En nu in 2009... zijn we gelukkiger? Nu alle kerstbomen weer weg zijn, alle kinderen weer naar school, en nu alles weer 'normaal' is na deze mini-ijstijd... is de wens voor een gelukkig nieuwjaar uitgekomen?

Natuurlijk zijn er maar een aantal dagen in het nieuwe jaar voorbij. Evalueren op maar 2 weken 2009 heeft weinig zin. Of niet? Een goed begin is nu eenmaal het halve werk. Was het begin van 2009 zo goed?

Een blik op het nieuws lijkt te zeggen van niet. Oorlog tussen Israël en Palastina/Gaza-strook (ik noem allebei de namen maar: anders word ik nog beschuldigd dat ik partijdig ben), de beurzen die nog dieper in het rood zinken, de gas-ruzie die miljoenen mensen in de kou laat zitten, en een grote ramp met een veerboot. Hebben de eerste twee weken van 2009 ons dan alleen maar verdriet gebracht?

Nee, natuurlijk niet. Er was heel veel om gelukkig over te zijn. Sneeuw en ijs! Eindelijk konden we weer schaatsen op natuurijs! De eerste natuur maraton in 12 jaar werd gehouden. En Sven Kramer won die andere belangrijke ijs-wedstrijd: het EK op kunstijs!

Maar nog belangijker dan dit 'wereld'nieuws was de start van het schooljaar. Jammer dat de vakantie over was, maar het was leuk om alle collega's weer te zien. En alle kinderen natuurlijk! Kijk maar even naar alle glimlachen op die kinder gezichtjes, als ze buiten op het ijs staan. Of kijk eens hoe ze reageren als ze naar de gymzaal gaan.

Alleen hierdoor al begon 2009 voor mij gelukkig. Het zijn de kleine dingen die je gelukkig kunnen maken. Je hoeft alleen maar om je een te kijken, en dan zul je het zien.

Een gelukkig 2009 toegewenst. Met al die lachende kinderen moet dat zeker lukken!