Een wereldreis

Donderdag 22 januari. Een dag zoals alle anderen. Ik sta op het station, en kom m'n broertje tegen die ook naar Barneveld moet. De trein zal vertrekken om 7.31 uur. Ik kijk op de klok: 7.31 uur. Op het moment dat de omroeper begint met praten, weet ik dat het mis is. En inderdaad: door een defect treinstel tussen Barneveld Centrum en Ede-Wageningen kan de trein van 7.31 uur helaas niet rijden...

Dus, we nemen een snelle beslissing, want m'n broertje en ik weten allebei: dit gaat lang duren. De Connexxion treinen zijn vaak kapot, en het wegslepen van zo'n treinstel is niet al te makkelijk. Dus... we sprinten naar de kaartmachine, ik koop een kaartje naar Arnhem, en we rennen snel de trein naar Arhem in. In Arnhem is het zoeken naar de bus richting Hardewijk, die ons naar Barneveld kan brengen.

Als we in de bus zitten -9 strippen!!!- is het alweer bijna licht. Het is 8 uur: ik zou eigenlijk nu op school zijn! De bus vertrekt, en ik hoop dat het niet al te lang zal duren. We komen langs landelijke weggetjes, langs dorpen waar we normaal nooit komen. Harskamp: wisten wij veel dat dat ook gemeente Ede was! Weer iets geleerd. Stroe: nog nooit geweest. Wat is daar te doen? Ach, niet veel blijkt het: we rijden het dorpje ook weer snel uit. Kootwijkerbroek: ah, nu komen we dicht bij Barneveld!

Het begint te sneeuwen als we in Barneveld aankomen. M'n broertje stapt een paar haltes eerder uit, voor zijn school. Ik stap bij station Barneveld Centrum uit, en zoek snel mijn fiets. Ik kijk op de klok: 9 uur. Ik moet nu een kind uit de klas ophalen. Verdorie, ik ben te laat! Snel fiets ik -tegen de wind en de sneeuw in- naar school, waar ik om 7 over 9 aankom. Als ik de klas in kom, vraag het kind: "Waarom bent u te laat?"

Als ik heb uitgelegd waarom ik te laat ben, en dat de trein niet reed, zegt het kind "dan koopt u toch gewoon een auto." Ik leg geduldig uit dat ik geen rijbewijs heb. Geen punt, zegt het kind: "Dan haalt u toch ook gewoon een rijbewijs."

Ik denk aan de torenhoge kosten die bij een rijbewijs horen, en schudt mijn hoofd. Misschien is het reizen met de trein zo gek nog niet. Dan zie je namelijk nog eens wat van de wereld... vooral als ze niet rijden.

Je moet er toch niet aan denken...

Afgelopen dinsdag werd ik wakker met het nieuws dat een scholencomplex in Barneveld was afgebrand. Ik was meteen klaarwakker, want ik werk op 't Valkhof, een basisschool in een Barneveld's schoolcomplex. Het bleek te gaan om een collega-school van ons: OBS De Lijster. Deze school valt onder hetzelfde directionele bestuur, en we hebben goede contacten met die school. De meesten van ons kennen de collega's van de Lijster goed.

En nu was de Lijster er niet meer. De rest van de scholen van dat scholencomplex waren gelukkig behouden -hoewel er flink wat rook- en waterschade was- maar De Lijster was totaal verwoest. Alles was weg. De tafels, stoelen, schoolborden, methodes, schriften, pennen en potloden, computers, maar ook meer persoonlijke dingen: tekeningen van kinderen, een eigen gemaakte lesmethode, de bril van een leerling...

Dit is een van de ergste dingen die je als leerkracht kan overkomen. Je school brandt af: er is helemaal niets meer. En dan? Wat moet je dan doen?

De kinderen komen natuurlijk op de eerste plaats. Er moeten vervangende klaslokalen geregeld worden. Er moet een opvang komen voor alle kinderen die niet bij hun ouders kunnen blijven in de tijd dat ze anders naar school zouden gaan.

Daarna moet er gekeken worden naar alles wat er aangeschaft moet worden. Nieuwe methodes, nieuw meubulair... of oud meubulair: als de kinderen maar kunnen zitten. De 'basics' worden snel aangeschaft, en in overleg met de gemeente wordt er een noodgebouw uit de grond gestampt. Tot die tijd worden klaslokalen van andere scholen beschikbaar gesteld. Het gebouw van de Lijster bestaat niet meer, maar gelukkig is een school veel meer dan alleen maar een gebouw. Vandaag en morgen gaan de kinderen alweer naar hun 'nieuwe' locatie. Het is even behelpen, maar ze komen er wel.

Ik en mijn andere collega's van 't Valkhof staan aan de zijkant te kijken. Wij vangen de kinderen op die dus niet bij hun ouders kunnen blijven: ze krijgen hier les, praten over wat er gebeurd is, en hoe het nu verder moet. Een kind is in tranen: "De tekening die ik voor mama gemaakt heb is nu ook weg!"

Ik heb diep respect voor de collega's van De Lijster. Om toch door te gaan, en niet bij de pakken neer te zitten. Tja, je moet wel, natuurlijk. Voor de kinderen. Maar dit is iets dat leerkrachten en leeringen nooit zullen vergeten.

En dan kijk ik eens om me heen, en bedenk me hoe het zou zijn als ons dit zou overkomen. Onze school in brand. Brrrr... je moet er toch niet aan denken...

"Gelukkig nieuwjaar"

Gelukkig nieuwjaar! Dat zeiden we tegen elkaar, een halve maand geleden. En nu in 2009... zijn we gelukkiger? Nu alle kerstbomen weer weg zijn, alle kinderen weer naar school, en nu alles weer 'normaal' is na deze mini-ijstijd... is de wens voor een gelukkig nieuwjaar uitgekomen?

Natuurlijk zijn er maar een aantal dagen in het nieuwe jaar voorbij. Evalueren op maar 2 weken 2009 heeft weinig zin. Of niet? Een goed begin is nu eenmaal het halve werk. Was het begin van 2009 zo goed?

Een blik op het nieuws lijkt te zeggen van niet. Oorlog tussen Israël en Palastina/Gaza-strook (ik noem allebei de namen maar: anders word ik nog beschuldigd dat ik partijdig ben), de beurzen die nog dieper in het rood zinken, de gas-ruzie die miljoenen mensen in de kou laat zitten, en een grote ramp met een veerboot. Hebben de eerste twee weken van 2009 ons dan alleen maar verdriet gebracht?

Nee, natuurlijk niet. Er was heel veel om gelukkig over te zijn. Sneeuw en ijs! Eindelijk konden we weer schaatsen op natuurijs! De eerste natuur maraton in 12 jaar werd gehouden. En Sven Kramer won die andere belangrijke ijs-wedstrijd: het EK op kunstijs!

Maar nog belangijker dan dit 'wereld'nieuws was de start van het schooljaar. Jammer dat de vakantie over was, maar het was leuk om alle collega's weer te zien. En alle kinderen natuurlijk! Kijk maar even naar alle glimlachen op die kinder gezichtjes, als ze buiten op het ijs staan. Of kijk eens hoe ze reageren als ze naar de gymzaal gaan.

Alleen hierdoor al begon 2009 voor mij gelukkig. Het zijn de kleine dingen die je gelukkig kunnen maken. Je hoeft alleen maar om je een te kijken, en dan zul je het zien.

Een gelukkig 2009 toegewenst. Met al die lachende kinderen moet dat zeker lukken!