Je moet er toch niet aan denken...

Afgelopen dinsdag werd ik wakker met het nieuws dat een scholencomplex in Barneveld was afgebrand. Ik was meteen klaarwakker, want ik werk op 't Valkhof, een basisschool in een Barneveld's schoolcomplex. Het bleek te gaan om een collega-school van ons: OBS De Lijster. Deze school valt onder hetzelfde directionele bestuur, en we hebben goede contacten met die school. De meesten van ons kennen de collega's van de Lijster goed.

En nu was de Lijster er niet meer. De rest van de scholen van dat scholencomplex waren gelukkig behouden -hoewel er flink wat rook- en waterschade was- maar De Lijster was totaal verwoest. Alles was weg. De tafels, stoelen, schoolborden, methodes, schriften, pennen en potloden, computers, maar ook meer persoonlijke dingen: tekeningen van kinderen, een eigen gemaakte lesmethode, de bril van een leerling...

Dit is een van de ergste dingen die je als leerkracht kan overkomen. Je school brandt af: er is helemaal niets meer. En dan? Wat moet je dan doen?

De kinderen komen natuurlijk op de eerste plaats. Er moeten vervangende klaslokalen geregeld worden. Er moet een opvang komen voor alle kinderen die niet bij hun ouders kunnen blijven in de tijd dat ze anders naar school zouden gaan.

Daarna moet er gekeken worden naar alles wat er aangeschaft moet worden. Nieuwe methodes, nieuw meubulair... of oud meubulair: als de kinderen maar kunnen zitten. De 'basics' worden snel aangeschaft, en in overleg met de gemeente wordt er een noodgebouw uit de grond gestampt. Tot die tijd worden klaslokalen van andere scholen beschikbaar gesteld. Het gebouw van de Lijster bestaat niet meer, maar gelukkig is een school veel meer dan alleen maar een gebouw. Vandaag en morgen gaan de kinderen alweer naar hun 'nieuwe' locatie. Het is even behelpen, maar ze komen er wel.

Ik en mijn andere collega's van 't Valkhof staan aan de zijkant te kijken. Wij vangen de kinderen op die dus niet bij hun ouders kunnen blijven: ze krijgen hier les, praten over wat er gebeurd is, en hoe het nu verder moet. Een kind is in tranen: "De tekening die ik voor mama gemaakt heb is nu ook weg!"

Ik heb diep respect voor de collega's van De Lijster. Om toch door te gaan, en niet bij de pakken neer te zitten. Tja, je moet wel, natuurlijk. Voor de kinderen. Maar dit is iets dat leerkrachten en leeringen nooit zullen vergeten.

En dan kijk ik eens om me heen, en bedenk me hoe het zou zijn als ons dit zou overkomen. Onze school in brand. Brrrr... je moet er toch niet aan denken...