Thee

Zoals iedereen die mij kent wel weet... ik ben een theeleut. De hele dag door drink ik thee, vaak wel meer dan 10, 15 kopjes thee per dag. Ik drink verschillende smaken thee: 'gewone' thee, Dutch tea (raar dat dat in het Engels is?), Earl Grey, Ceylon, Jasmijn, Kamille (als ik verkouden ben), groene thee, groene thee met citroen, en nog meer.

Thee is me met de (thee-, geen pap-)lepel ingegoten. Als kind kreeg ik thee met melk. "Kinderthee", want mijn ouders dronken gewone thee. Later ging ik over naar thee met suiker. Eerst twee schepjes, en sinds een aantal jaar, één schepje suiker. Ik dacht er al niet eens meer bij na. Thee met suiker, zo was het, en niet anders. Ik kon dan spelen met het theelepeltje, zodat ik tijdens moeilijke sociale situaties toch nog iets te doen had.

Maar nu is dat tijdperk voorgoed voorbij. De theelepeltjes die ik in de loop der jaren heb verzameld, liggen nu in de besteklade. Er is namelijk een revolutie gaande: ik ben gestopt met het doen van suiker in mijn thee.

Het begon allemaal een week of twee geleden. Op de school waar ik werk was er opeens geen suiker meer. Een ramp! Geen suiker meer! Tja, dan maar geen suiker in de thee. Overmacht, nietwaar? Ik kon er niets aan doen. Gek genoeg smaakte de thee niet eens zo verschillend. Ik miste de suiker haast niet. Ik vroeg me af of dit thuis ook het geval zou zijn, en jawel... thuis was de thee ook best drinkbaar zonder suiker.

Sindsdien staat de suikerpot - nog halfvol met suiker - te wachten tot ik hem weer eens gebruik. En soms, heel soms, wint de macht der gewoonte: zonder dat ik het door heb, schenk ik thee in en doe ik er een schepje suiker bij. Als ik er achter kom, is het al te laat.

Het is waar wat ze zeggen. Suiker is verraderlijk.

Het enige wat ik nu mis, is het theelepeltje. Dat maakte altijd zo'n leuk geluid in het theeglas. Maar ja, om nu een theelepeltje te gebruiken in thee zonder suiker... nee. Het moet wel functioneel zijn natuurlijk. Ik moet maar iets anders vinden, wat ik kan doen in sociaal moeilijke situaties...

Soms kom je van die zinnen tegen die helemaal niet kloppen. Reclames zijn daar vaak erg goed in. Ze zeggen het een, maar bedoelen het ander. Of het is gewoon onzin wat ze zeggen. Zo is er nu een reclame die begint met 'wat doe jij om je mooier te maken?' Ik reageer er standaard op met 'niets'. Waarom zou ik dat überhaupt willen? Het impliceert dat men niet mooi is. Mooi is dat!

En wat denk je van dat product waarvan de bedenkers 'speciaal naar jou' hebben gekeken? Om te kijken hoe 'jij dingen doet', en om zo hun product aan te passen? Ja dag! Misschien hebben ze wat onderzoek gedaan naar wat klanten willen, maar speciaal naar mij kijken? Absoluut niet.

Dan is er nog dat automerk: de reclame die begint met 'soms zijn er van die juiste momenten om te beslissen. Dit is zo'n moment'. Alsof zij dat voor mij bepalen! Ik dacht het niet!

Tja, van reclames verwacht ik het wel. Maar van het nieuws? Van de politiek? Daar schrik ik toch wel een beetje van. Je zou verwachten dat de dames en heren politici en journalisten de juiste woorden gebruiken om alles zo duidelijk mogelijk te maken. Maar nee hoor. Zo kwam ik een nieuwsbericht tegen dat ging over mensen die in Nederland zijn, maar die er eigenlijk niet horen te zijn. 'Illegalen', noemt men ze. En daar heeft de politiek nu een besluit over genomen, zo kopte de NOS:

"Illegaliteit wordt strafbaar"

Het artikel gaat verder met 'Illegaal verblijf in Nederland wordt strafbaar'. Nou ben ik geen taaldeskundige, maar betekent het woord 'illegaal' al niet 'in strijd met de wet'? Zou het dan al niet strafbaar moeten zijn?

Tja, de Nederlandse taal blijft moeilijk. Veel succes ermee, dames en heren politici en journalisten!

Een fles wijn

Wijn, bier, rosé, bacardi... zelfs champagne. Ik koop het eigenlijk nooit. Dat heeft verschillende redenen. Ik drink het niet, ik heb er geen zin in, en ik vind het niet lekker. Daarbij kwam ook nog dat ik een paar jaar geleden toch maar een sixpack bier had gehaald om het uit te proberen. Ik wist niet welk merk lekker was, wat mijn smaak was of waarom ik dat eigenlijk wilde uitproberen. Tot overmaat van ramp vroeg de kassière me om mijn identiteitsbewijs! Ik was toen 25 jaar...

In die drie jaar heb ik geen alcoholische drank meer gekocht... tot vandaag. Ik wilde een collega bedanken met een fles wijn. Pas toen ik bij de kassa kwam bedacht ik me dat ik er - volgens mij - toch niet veel ouder uitzag dan drie jaar geleden. En ik had mijn paspoort deze keer niet bij me. Maar ik ben nu 28... die kassière zou toch wel zien dat ik ouder dan 20 ben, nietwaar?

En jawel hoor! Ik mocht gewoon verder zonder mijn paspoort te laten zien. Wat een overwinning! Ik kan nu gewoon alcoholische dranken kopen zonder dat ik bang moet zijn dat men mij te jong vindt!

Niet dat dit iets verandert, want ik vind het nog steeds niet lekker, maar toch...

Hoe reageer je op zoiets?

Ik fietste vanaf het station naar de school waar ik werk. Het is maar een kwartiertje fietsen... tien minuten als ik snel fiets. Ik wist dus dat ik er op tijd zou zijn. Geen stress dus: ik was gewoon lekker rustig aan het fietsen.

In de verte zag ik voor me een moeder fietsen met daarnaast een klein jongetje op zijn eigen fiets. Het kindje zal niet ouder geweest zijn dan een jaar of drie. Het was duidelijk dat dit jongetje het erg interessant vond om te fietsen: hij richtte zijn aandacht op de weg die onder hem voorbij schoot, en zag daardoor niet wat er om hem heen gebeurde. Ik zag dit dus remde ik af en zorgde ervoor dat ik er iets achter bleef fietsen. Het jongetje slingerde namelijk heen en weer op de weg, waardoor het voor hem gevaarlijk zou zijn als ik zou inhalen.

De moeder van het jongetje zag dit, en werd boos. "Je moet wel voor je kijken!" riep ze tegen het kindje. "Kijk, je zag die mevrouw niet eens!" Toen ze dit zei, wees ze naar mij.

Ik keek achterom. Achter mij was een lege weg. Geen mens te zien. Ik was de enige die in de buurt was: die moeder had het dan ook duidelijk over mij. Maar... ik een mevrouw? Hoe kon die moeder die fout maken? Ik had geen lange haren: voor mijn doen was het juist erg kort geknipt. Ik heb - vind ik zelf - geen vrouwelijk uiterlijk... toegegeven, ik heb geen baard of snor, maar er zijn zoveel mannen die geen gezichtshaar hebben. Dat maakt ze toch ook niet vrouwelijk? En daarbij fietste ik op een herenfiets!

Tja... hoe reageer je op zoiets? Ik kon die mevrouw op haar fout aanspreken. Ik kon natuurlijk ook zeggen 'Pardon meneer, ik moet er langs'... maar ik besloot om gewoon maar niets te zeggen. Waarschijnlijk wel de beste keuze.

Op school heb ik toch maar even in de spiegel gekeken. Nee, ik zag er toch echt niet vrouwelijk uit... misschien had die moeder wel problemen met haar ogen. Ja, dat is het natuurlijk. Wat kan het anders zijn?

Mijn boek is uit!

Het is nu een paar jaar geleden dat ik ben begonnen met het schrijven van mijn blog. Ik schreef hier over dingen die me opvielen, verschillende situaties die ik maar raar vond, dingen waar ik over na bleef denken. Mijn 'Kijk' was anders dan anderen. De meeste mensen dachten niet na over waar ik over nadacht. Ze zagen niet wat ik zag, of in ieder geval niet hoe ik het zag.

Ik begon naast mijn blog ook voor mezelf verhalen te schrijven. Verhalen over wat er gebeurd was, waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Verhalen die mijn manier van kijken naar de wereld weergaven. Het waren persoonlijke verhalen, niet geschikt voor een blog. Maar misschien wel voor een boek?

Het boek is nu eindelijk uitgekomen. Net als mijn blog heet mijn boek 'een andere Kijk op de wereld'. Wereld deze keer niet met een hoofdletter: het gaat in mijn boek namelijk om de Kijk. Mijn Kijk. Mijn autistische Kijk. Mijn Kijk met asperger.

Je kan het boek hier vinden. Natuurlijk betekent dit niet het einde van dit blog: ik ga gewoon verder met het uitdiepen van mijn Kijk op de Wereld. Ik ben nog lang niet uitgeschreven!

Bezuinigingen

Tja, je ontkomt er niet aan, vooral niet in deze tijd. Bezuinigingen. Er moet bezuinigd worden: dat is duidelijk. Overal om je heen zie je deze bezuinigingswoede toeslaan. Er moet meer gedaan worden met minder geld. Doelen moeten gehaald worden terwijl de geldkraan steeds dichter gedraaid wordt. In het onderwijs bijvoorbeeld moeten de leerkrachten meer en meer doen in de klas met steeds minder middelen. Meer zorgleerlingen, meer doelen halen, meer flexibiliteit, meer resultaten, meer meer meer... maar geld is er niet.

Vergelijk het met een marathon lopen. De sporter is hard aan het rennen: hij doet zijn uiterste best om een zo goed mogelijke tijd neer te zetten. Hij weet zeker dat het gaat lukken, want hij heeft goed getraind. Hij heeft goede begeleiding en kan, zo voelt hij, de wereld aan. Alle sportjournalisten staan te wachten bij de finish. De sporter krijgt namelijk een grote prijs als hij het record breekt. Als hij echter langzamer is, moet de sporter een boete betalen. 'Geen probleem', denkt de sporter. Hij kan alles aan.

Echter, na een kwart van het parcours wordt er besloten dat er geen geld meer is voor de flesjes met water. Toch wordt er van hem verwacht dat hij zijn record verbreekt. De sporter is verbaasd, zelfs boos: hoe kan hij toch een goede tijd neerzetten zonder water? Maar goed, het is niet anders: hij moet flexibel zijn. Dus gaat hij verder.

Als hij op de helft van het parcours is aangekomen komt zijn coach naast hem rennen. De coach moet opstappen omdat er geen geld voor is. De sporter heeft dus geen begeleiding meer: niemand die hem aanmoedigt, hem ondersteunt en hem advies geeft over zijn techniek. "Veel succes!", roept de coach nog, en vertrekt dan. De sporter blijft verbaasd achter. Toch moet hij blijven doorrennen. Men verwacht veel van hem!

"Dit gaat niet lukken", denkt de sporter, maar toch rent hij verder. Hij moet positief blijven denken. Het is geen probleem, het is een mogelijkheid. Hij probeert weer rustig te worden en harder te rennen. Plotseling komen er twee mensen op hem af die hem tegenhouden. De sporter sputtert nog tegen, maar voor hij het weet hebben deze mensen hem de schoenen afgenomen. "Sorry, er was geen geld meer voor!", laten de mensen weten. "En nu snel rennen, je moet je record halen!"

Dorstig, op blote voeten, zonder coach, zonder publiek, zonder sponsor, komt de sporter op de finishlijn af. Tenminste, de plaats waar de finishlijn zou moeten zijn. Hij ziet de mensen die de finishlijn hebben weggehaald nog net de hoek om lopen. De lijn is vervangen door een wit A-4tje waar 'finish' op is geschreven. Bezuinigingen.

De high-tech stopwatch is echter niet weggehaald. Dit dure ding laat duidelijk zien dat de sporter zijn record niet heeft verbroken. De pers is woedend: hen was een record beloofd, maar de sporter kon het niet waarmaken. "Betalen!", schreeuwen ze. "Betalen!"

Dit was niet de triomfantelijke aankomst die de sporter had bedacht. Hij is kapot, heeft zijn benen uit zijn lijf gerend, maar het is allemaal niet goed genoeg. Met het juiste materiaal had hij waarschijnlijk wel het record kunnen halen. Maar nu...

Geld en het juiste materiaal voor de juiste mensen is zo belangrijk... juist nu! Het gezegde 'less is more' gaat hier niet op. Blijkbaar vinden de bestuurders in ons land van wel. Prima... maar dan moeten ze wel zelf het juiste voorbeeld geven. Dus bij deze... bestuurders van Nederland: een betere bezuiniging begint bij jezelf!