Hoe reageer je op zoiets?

Ik fietste vanaf het station naar de school waar ik werk. Het is maar een kwartiertje fietsen... tien minuten als ik snel fiets. Ik wist dus dat ik er op tijd zou zijn. Geen stress dus: ik was gewoon lekker rustig aan het fietsen.

In de verte zag ik voor me een moeder fietsen met daarnaast een klein jongetje op zijn eigen fiets. Het kindje zal niet ouder geweest zijn dan een jaar of drie. Het was duidelijk dat dit jongetje het erg interessant vond om te fietsen: hij richtte zijn aandacht op de weg die onder hem voorbij schoot, en zag daardoor niet wat er om hem heen gebeurde. Ik zag dit dus remde ik af en zorgde ervoor dat ik er iets achter bleef fietsen. Het jongetje slingerde namelijk heen en weer op de weg, waardoor het voor hem gevaarlijk zou zijn als ik zou inhalen.

De moeder van het jongetje zag dit, en werd boos. "Je moet wel voor je kijken!" riep ze tegen het kindje. "Kijk, je zag die mevrouw niet eens!" Toen ze dit zei, wees ze naar mij.

Ik keek achterom. Achter mij was een lege weg. Geen mens te zien. Ik was de enige die in de buurt was: die moeder had het dan ook duidelijk over mij. Maar... ik een mevrouw? Hoe kon die moeder die fout maken? Ik had geen lange haren: voor mijn doen was het juist erg kort geknipt. Ik heb - vind ik zelf - geen vrouwelijk uiterlijk... toegegeven, ik heb geen baard of snor, maar er zijn zoveel mannen die geen gezichtshaar hebben. Dat maakt ze toch ook niet vrouwelijk? En daarbij fietste ik op een herenfiets!

Tja... hoe reageer je op zoiets? Ik kon die mevrouw op haar fout aanspreken. Ik kon natuurlijk ook zeggen 'Pardon meneer, ik moet er langs'... maar ik besloot om gewoon maar niets te zeggen. Waarschijnlijk wel de beste keuze.

Op school heb ik toch maar even in de spiegel gekeken. Nee, ik zag er toch echt niet vrouwelijk uit... misschien had die moeder wel problemen met haar ogen. Ja, dat is het natuurlijk. Wat kan het anders zijn?