Wat nu?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier geschreven heb... mijn excuses! Ik ben dan ook druk bezig met... tja, met wat? Het is duidelijk dat mijn baan op de tocht staat: door de bezuinigingen op het onderwijs is er geen plaats meer voor rugzakbegeleiders zoals ik. Remedial Teachers zijn ook niet meer te betalen, terwijl er juist meer kinderen met leer- of gedragsproblemen op scholen komen. Ik zie daar een tegenstrijdigheid in, maar misschien ben ik dat maar.

Onzekerheid is vreselijk, vooral voor mensen met autisme. Het niet weten wat er gaat gebeuren, het vertrouwen op dat er 'wel iets op je pad komt'... hoe doet men dat? Hoe gaat men daar mee om? Is het een vaardigheid die ik kan leren? Is er een cursus voor? Zijn er stappenplannen over hoe je met onzekerheden om kan gaan?

Het makkelijkste is nu om niets te doen. Om 'bij de pakken neer te zitten', zoals ze dat zo mooi zeggen. Nu heb ik wel pakken om bij neer te zitten, maar die hangen in de kledingkast, en die kast is niet groot genoeg voor mij. Dus dat zal niet lukken. En daarbij, ik kan beter stappen ondernemen om een andere baan te krijgen. Maar ja... wie wil er nou een rugzakbegeleider / Remedial Teacher met autisme, die niet voor de klas kan staan omdat het anders te druk wordt? Geen school wil daar geld aan 'verspillen', juist omdat ze al weinig geld hebben.

Maar toch heb ik wat gevonden. Een tijdje geleden heb ik een lezing gegeven over autisme, aan een groepje studenten van de Universiteit van Humanistiek, in Utrecht. Dit viel goed in de smaak, zowel bij de studenten, als bij de docenten, als bij mij. Het feit dat ik kon putten uit eigen ervaring en uit mijn eigen boek, was helemaal een plus.

Ik ging hier vaker over nadenken. Lezingen geven, mijn kennis over autisme delen met andere mensen, zodat die beter zouden begrijpen wat autisme nou eigenlijk is... dat zou wel heel mooi zijn, als ik dat zou kunnen doen!

En ja hoor, ik geef nu binnenkort in ieder geval één lezing, met misschien een uitloop naar in totaal zeven. Hopelijk is dat alleen maar het begin. Voor je het weet, sta ik misschien wel voor een volle zaal, lezingen te geven over autisme. Ach, misschien is dat te ver gedacht, maar goed... in ieder geval is dit een begin. Ik heb er zin in.

Ik vraag me alleen af of ik in het pak moet verschijnen daar bij die lezingen. Dan moet ik toch even mijn kledingkast uitmesten, waardoor ik het gevaar weer heb om bij de pakken neer te zitten. Ach, spreekwoorden en gezegden... daar hebben mensen met autisme, zoals je ziet, ook vaak moeite mee...

Boodschappen

Het is zaterdagochtend. Ik weet, de grote supermarkt in de buurt is vanaf 8 uur open. Dan is het nog rustig. Als ik dan boodschappen ga doen, word ik tenminste niet gek van alle mensen die om me heen lopen, scharrelen en voordringen.

Maar ja... ik lig zo lekker in mijn bed. Ik besluit, nadat ik mijn kat eten heb gegeven, om nog even om te draaien en te blijven liggen. Het is toch weekend; zoveel hoef ik niet te doen vandaag.

Het alarm gaat om 8 uur af. Tja, als ik nu nog rustig boodschappen wil doen, moet ik er echt uit. Wat moet ik eigenlijk kopen in de winkel? Melk... en wat nog meer? Misschien zuurkool voor maandag? Ik heb brood genoeg, kaas genoeg... nee, voor de rest heb ik niets nodig. Och, dan kan ik nog wel even blijven liggen.

Het is half 10 als ik mijn bed uit ga. Even rustig ontbijten... en mijn mail checken. Dat doe ik elke dag. Ik heb niet voor niets een vast ritme. Nadat mijn mail gecheckt is, bedenk ik me dat ik nu misschien maar 's boodschappen moet doen. Dan heb ik het tenminste gehad. Maar ja, de computer is best verslavend... ach, nog één spelletje dan.

Om half 12 stop ik met het spelletje, en ga ik naar mijn voorraadkast. Heb ik echt wel iets nodig vandaag? Ik kan best een dag zonder melk. En die zuurkool kan ik maandag ook kopen. En trouwens, het is nu vast veel te druk in de supermarkt. Ik zou helemaal gek worden van al die mensen. Reden genoeg om thuis te blijven dus.

Toch blijft er iets knagen, binnenin. Eigenlijk zou ik wel boodschappen moeten doen, nietwaar? Dat doe ik elke zaterdag. En wie weet merk ik vanavond dat ik nog iets nodig heb, dat ik niet in huis heb. Of misschien... en wat als...

Ik zucht, en zit weer achter de computer. Boodschappen doen is moeilijk, maar het boodschappen *gaan* doen is nog moeilijker!

Thee

Zoals iedereen die mij kent wel weet... ik ben een theeleut. De hele dag door drink ik thee, vaak wel meer dan 10, 15 kopjes thee per dag. Ik drink verschillende smaken thee: 'gewone' thee, Dutch tea (raar dat dat in het Engels is?), Earl Grey, Ceylon, Jasmijn, Kamille (als ik verkouden ben), groene thee, groene thee met citroen, en nog meer.

Thee is me met de (thee-, geen pap-)lepel ingegoten. Als kind kreeg ik thee met melk. "Kinderthee", want mijn ouders dronken gewone thee. Later ging ik over naar thee met suiker. Eerst twee schepjes, en sinds een aantal jaar, één schepje suiker. Ik dacht er al niet eens meer bij na. Thee met suiker, zo was het, en niet anders. Ik kon dan spelen met het theelepeltje, zodat ik tijdens moeilijke sociale situaties toch nog iets te doen had.

Maar nu is dat tijdperk voorgoed voorbij. De theelepeltjes die ik in de loop der jaren heb verzameld, liggen nu in de besteklade. Er is namelijk een revolutie gaande: ik ben gestopt met het doen van suiker in mijn thee.

Het begon allemaal een week of twee geleden. Op de school waar ik werk was er opeens geen suiker meer. Een ramp! Geen suiker meer! Tja, dan maar geen suiker in de thee. Overmacht, nietwaar? Ik kon er niets aan doen. Gek genoeg smaakte de thee niet eens zo verschillend. Ik miste de suiker haast niet. Ik vroeg me af of dit thuis ook het geval zou zijn, en jawel... thuis was de thee ook best drinkbaar zonder suiker.

Sindsdien staat de suikerpot - nog halfvol met suiker - te wachten tot ik hem weer eens gebruik. En soms, heel soms, wint de macht der gewoonte: zonder dat ik het door heb, schenk ik thee in en doe ik er een schepje suiker bij. Als ik er achter kom, is het al te laat.

Het is waar wat ze zeggen. Suiker is verraderlijk.

Het enige wat ik nu mis, is het theelepeltje. Dat maakte altijd zo'n leuk geluid in het theeglas. Maar ja, om nu een theelepeltje te gebruiken in thee zonder suiker... nee. Het moet wel functioneel zijn natuurlijk. Ik moet maar iets anders vinden, wat ik kan doen in sociaal moeilijke situaties...

Soms kom je van die zinnen tegen die helemaal niet kloppen. Reclames zijn daar vaak erg goed in. Ze zeggen het een, maar bedoelen het ander. Of het is gewoon onzin wat ze zeggen. Zo is er nu een reclame die begint met 'wat doe jij om je mooier te maken?' Ik reageer er standaard op met 'niets'. Waarom zou ik dat überhaupt willen? Het impliceert dat men niet mooi is. Mooi is dat!

En wat denk je van dat product waarvan de bedenkers 'speciaal naar jou' hebben gekeken? Om te kijken hoe 'jij dingen doet', en om zo hun product aan te passen? Ja dag! Misschien hebben ze wat onderzoek gedaan naar wat klanten willen, maar speciaal naar mij kijken? Absoluut niet.

Dan is er nog dat automerk: de reclame die begint met 'soms zijn er van die juiste momenten om te beslissen. Dit is zo'n moment'. Alsof zij dat voor mij bepalen! Ik dacht het niet!

Tja, van reclames verwacht ik het wel. Maar van het nieuws? Van de politiek? Daar schrik ik toch wel een beetje van. Je zou verwachten dat de dames en heren politici en journalisten de juiste woorden gebruiken om alles zo duidelijk mogelijk te maken. Maar nee hoor. Zo kwam ik een nieuwsbericht tegen dat ging over mensen die in Nederland zijn, maar die er eigenlijk niet horen te zijn. 'Illegalen', noemt men ze. En daar heeft de politiek nu een besluit over genomen, zo kopte de NOS:

"Illegaliteit wordt strafbaar"

Het artikel gaat verder met 'Illegaal verblijf in Nederland wordt strafbaar'. Nou ben ik geen taaldeskundige, maar betekent het woord 'illegaal' al niet 'in strijd met de wet'? Zou het dan al niet strafbaar moeten zijn?

Tja, de Nederlandse taal blijft moeilijk. Veel succes ermee, dames en heren politici en journalisten!

Een fles wijn

Wijn, bier, rosé, bacardi... zelfs champagne. Ik koop het eigenlijk nooit. Dat heeft verschillende redenen. Ik drink het niet, ik heb er geen zin in, en ik vind het niet lekker. Daarbij kwam ook nog dat ik een paar jaar geleden toch maar een sixpack bier had gehaald om het uit te proberen. Ik wist niet welk merk lekker was, wat mijn smaak was of waarom ik dat eigenlijk wilde uitproberen. Tot overmaat van ramp vroeg de kassière me om mijn identiteitsbewijs! Ik was toen 25 jaar...

In die drie jaar heb ik geen alcoholische drank meer gekocht... tot vandaag. Ik wilde een collega bedanken met een fles wijn. Pas toen ik bij de kassa kwam bedacht ik me dat ik er - volgens mij - toch niet veel ouder uitzag dan drie jaar geleden. En ik had mijn paspoort deze keer niet bij me. Maar ik ben nu 28... die kassière zou toch wel zien dat ik ouder dan 20 ben, nietwaar?

En jawel hoor! Ik mocht gewoon verder zonder mijn paspoort te laten zien. Wat een overwinning! Ik kan nu gewoon alcoholische dranken kopen zonder dat ik bang moet zijn dat men mij te jong vindt!

Niet dat dit iets verandert, want ik vind het nog steeds niet lekker, maar toch...

Hoe reageer je op zoiets?

Ik fietste vanaf het station naar de school waar ik werk. Het is maar een kwartiertje fietsen... tien minuten als ik snel fiets. Ik wist dus dat ik er op tijd zou zijn. Geen stress dus: ik was gewoon lekker rustig aan het fietsen.

In de verte zag ik voor me een moeder fietsen met daarnaast een klein jongetje op zijn eigen fiets. Het kindje zal niet ouder geweest zijn dan een jaar of drie. Het was duidelijk dat dit jongetje het erg interessant vond om te fietsen: hij richtte zijn aandacht op de weg die onder hem voorbij schoot, en zag daardoor niet wat er om hem heen gebeurde. Ik zag dit dus remde ik af en zorgde ervoor dat ik er iets achter bleef fietsen. Het jongetje slingerde namelijk heen en weer op de weg, waardoor het voor hem gevaarlijk zou zijn als ik zou inhalen.

De moeder van het jongetje zag dit, en werd boos. "Je moet wel voor je kijken!" riep ze tegen het kindje. "Kijk, je zag die mevrouw niet eens!" Toen ze dit zei, wees ze naar mij.

Ik keek achterom. Achter mij was een lege weg. Geen mens te zien. Ik was de enige die in de buurt was: die moeder had het dan ook duidelijk over mij. Maar... ik een mevrouw? Hoe kon die moeder die fout maken? Ik had geen lange haren: voor mijn doen was het juist erg kort geknipt. Ik heb - vind ik zelf - geen vrouwelijk uiterlijk... toegegeven, ik heb geen baard of snor, maar er zijn zoveel mannen die geen gezichtshaar hebben. Dat maakt ze toch ook niet vrouwelijk? En daarbij fietste ik op een herenfiets!

Tja... hoe reageer je op zoiets? Ik kon die mevrouw op haar fout aanspreken. Ik kon natuurlijk ook zeggen 'Pardon meneer, ik moet er langs'... maar ik besloot om gewoon maar niets te zeggen. Waarschijnlijk wel de beste keuze.

Op school heb ik toch maar even in de spiegel gekeken. Nee, ik zag er toch echt niet vrouwelijk uit... misschien had die moeder wel problemen met haar ogen. Ja, dat is het natuurlijk. Wat kan het anders zijn?

Mijn boek is uit!

Het is nu een paar jaar geleden dat ik ben begonnen met het schrijven van mijn blog. Ik schreef hier over dingen die me opvielen, verschillende situaties die ik maar raar vond, dingen waar ik over na bleef denken. Mijn 'Kijk' was anders dan anderen. De meeste mensen dachten niet na over waar ik over nadacht. Ze zagen niet wat ik zag, of in ieder geval niet hoe ik het zag.

Ik begon naast mijn blog ook voor mezelf verhalen te schrijven. Verhalen over wat er gebeurd was, waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Verhalen die mijn manier van kijken naar de wereld weergaven. Het waren persoonlijke verhalen, niet geschikt voor een blog. Maar misschien wel voor een boek?

Het boek is nu eindelijk uitgekomen. Net als mijn blog heet mijn boek 'een andere Kijk op de wereld'. Wereld deze keer niet met een hoofdletter: het gaat in mijn boek namelijk om de Kijk. Mijn Kijk. Mijn autistische Kijk. Mijn Kijk met asperger.

Je kan het boek hier vinden. Natuurlijk betekent dit niet het einde van dit blog: ik ga gewoon verder met het uitdiepen van mijn Kijk op de Wereld. Ik ben nog lang niet uitgeschreven!