Mijn boek is uit!

Het is nu een paar jaar geleden dat ik ben begonnen met het schrijven van mijn blog. Ik schreef hier over dingen die me opvielen, verschillende situaties die ik maar raar vond, dingen waar ik over na bleef denken. Mijn 'Kijk' was anders dan anderen. De meeste mensen dachten niet na over waar ik over nadacht. Ze zagen niet wat ik zag, of in ieder geval niet hoe ik het zag.

Ik begon naast mijn blog ook voor mezelf verhalen te schrijven. Verhalen over wat er gebeurd was, waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Verhalen die mijn manier van kijken naar de wereld weergaven. Het waren persoonlijke verhalen, niet geschikt voor een blog. Maar misschien wel voor een boek?

Het boek is nu eindelijk uitgekomen. Net als mijn blog heet mijn boek 'een andere Kijk op de wereld'. Wereld deze keer niet met een hoofdletter: het gaat in mijn boek namelijk om de Kijk. Mijn Kijk. Mijn autistische Kijk. Mijn Kijk met asperger.

Je kan het boek hier vinden. Natuurlijk betekent dit niet het einde van dit blog: ik ga gewoon verder met het uitdiepen van mijn Kijk op de Wereld. Ik ben nog lang niet uitgeschreven!

Bezuinigingen

Tja, je ontkomt er niet aan, vooral niet in deze tijd. Bezuinigingen. Er moet bezuinigd worden: dat is duidelijk. Overal om je heen zie je deze bezuinigingswoede toeslaan. Er moet meer gedaan worden met minder geld. Doelen moeten gehaald worden terwijl de geldkraan steeds dichter gedraaid wordt. In het onderwijs bijvoorbeeld moeten de leerkrachten meer en meer doen in de klas met steeds minder middelen. Meer zorgleerlingen, meer doelen halen, meer flexibiliteit, meer resultaten, meer meer meer... maar geld is er niet.

Vergelijk het met een marathon lopen. De sporter is hard aan het rennen: hij doet zijn uiterste best om een zo goed mogelijke tijd neer te zetten. Hij weet zeker dat het gaat lukken, want hij heeft goed getraind. Hij heeft goede begeleiding en kan, zo voelt hij, de wereld aan. Alle sportjournalisten staan te wachten bij de finish. De sporter krijgt namelijk een grote prijs als hij het record breekt. Als hij echter langzamer is, moet de sporter een boete betalen. 'Geen probleem', denkt de sporter. Hij kan alles aan.

Echter, na een kwart van het parcours wordt er besloten dat er geen geld meer is voor de flesjes met water. Toch wordt er van hem verwacht dat hij zijn record verbreekt. De sporter is verbaasd, zelfs boos: hoe kan hij toch een goede tijd neerzetten zonder water? Maar goed, het is niet anders: hij moet flexibel zijn. Dus gaat hij verder.

Als hij op de helft van het parcours is aangekomen komt zijn coach naast hem rennen. De coach moet opstappen omdat er geen geld voor is. De sporter heeft dus geen begeleiding meer: niemand die hem aanmoedigt, hem ondersteunt en hem advies geeft over zijn techniek. "Veel succes!", roept de coach nog, en vertrekt dan. De sporter blijft verbaasd achter. Toch moet hij blijven doorrennen. Men verwacht veel van hem!

"Dit gaat niet lukken", denkt de sporter, maar toch rent hij verder. Hij moet positief blijven denken. Het is geen probleem, het is een mogelijkheid. Hij probeert weer rustig te worden en harder te rennen. Plotseling komen er twee mensen op hem af die hem tegenhouden. De sporter sputtert nog tegen, maar voor hij het weet hebben deze mensen hem de schoenen afgenomen. "Sorry, er was geen geld meer voor!", laten de mensen weten. "En nu snel rennen, je moet je record halen!"

Dorstig, op blote voeten, zonder coach, zonder publiek, zonder sponsor, komt de sporter op de finishlijn af. Tenminste, de plaats waar de finishlijn zou moeten zijn. Hij ziet de mensen die de finishlijn hebben weggehaald nog net de hoek om lopen. De lijn is vervangen door een wit A-4tje waar 'finish' op is geschreven. Bezuinigingen.

De high-tech stopwatch is echter niet weggehaald. Dit dure ding laat duidelijk zien dat de sporter zijn record niet heeft verbroken. De pers is woedend: hen was een record beloofd, maar de sporter kon het niet waarmaken. "Betalen!", schreeuwen ze. "Betalen!"

Dit was niet de triomfantelijke aankomst die de sporter had bedacht. Hij is kapot, heeft zijn benen uit zijn lijf gerend, maar het is allemaal niet goed genoeg. Met het juiste materiaal had hij waarschijnlijk wel het record kunnen halen. Maar nu...

Geld en het juiste materiaal voor de juiste mensen is zo belangrijk... juist nu! Het gezegde 'less is more' gaat hier niet op. Blijkbaar vinden de bestuurders in ons land van wel. Prima... maar dan moeten ze wel zelf het juiste voorbeeld geven. Dus bij deze... bestuurders van Nederland: een betere bezuiniging begint bij jezelf!