Wat nu?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier geschreven heb... mijn excuses! Ik ben dan ook druk bezig met... tja, met wat? Het is duidelijk dat mijn baan op de tocht staat: door de bezuinigingen op het onderwijs is er geen plaats meer voor rugzakbegeleiders zoals ik. Remedial Teachers zijn ook niet meer te betalen, terwijl er juist meer kinderen met leer- of gedragsproblemen op scholen komen. Ik zie daar een tegenstrijdigheid in, maar misschien ben ik dat maar.

Onzekerheid is vreselijk, vooral voor mensen met autisme. Het niet weten wat er gaat gebeuren, het vertrouwen op dat er 'wel iets op je pad komt'... hoe doet men dat? Hoe gaat men daar mee om? Is het een vaardigheid die ik kan leren? Is er een cursus voor? Zijn er stappenplannen over hoe je met onzekerheden om kan gaan?

Het makkelijkste is nu om niets te doen. Om 'bij de pakken neer te zitten', zoals ze dat zo mooi zeggen. Nu heb ik wel pakken om bij neer te zitten, maar die hangen in de kledingkast, en die kast is niet groot genoeg voor mij. Dus dat zal niet lukken. En daarbij, ik kan beter stappen ondernemen om een andere baan te krijgen. Maar ja... wie wil er nou een rugzakbegeleider / Remedial Teacher met autisme, die niet voor de klas kan staan omdat het anders te druk wordt? Geen school wil daar geld aan 'verspillen', juist omdat ze al weinig geld hebben.

Maar toch heb ik wat gevonden. Een tijdje geleden heb ik een lezing gegeven over autisme, aan een groepje studenten van de Universiteit van Humanistiek, in Utrecht. Dit viel goed in de smaak, zowel bij de studenten, als bij de docenten, als bij mij. Het feit dat ik kon putten uit eigen ervaring en uit mijn eigen boek, was helemaal een plus.

Ik ging hier vaker over nadenken. Lezingen geven, mijn kennis over autisme delen met andere mensen, zodat die beter zouden begrijpen wat autisme nou eigenlijk is... dat zou wel heel mooi zijn, als ik dat zou kunnen doen!

En ja hoor, ik geef nu binnenkort in ieder geval één lezing, met misschien een uitloop naar in totaal zeven. Hopelijk is dat alleen maar het begin. Voor je het weet, sta ik misschien wel voor een volle zaal, lezingen te geven over autisme. Ach, misschien is dat te ver gedacht, maar goed... in ieder geval is dit een begin. Ik heb er zin in.

Ik vraag me alleen af of ik in het pak moet verschijnen daar bij die lezingen. Dan moet ik toch even mijn kledingkast uitmesten, waardoor ik het gevaar weer heb om bij de pakken neer te zitten. Ach, spreekwoorden en gezegden... daar hebben mensen met autisme, zoals je ziet, ook vaak moeite mee...

Boodschappen

Het is zaterdagochtend. Ik weet, de grote supermarkt in de buurt is vanaf 8 uur open. Dan is het nog rustig. Als ik dan boodschappen ga doen, word ik tenminste niet gek van alle mensen die om me heen lopen, scharrelen en voordringen.

Maar ja... ik lig zo lekker in mijn bed. Ik besluit, nadat ik mijn kat eten heb gegeven, om nog even om te draaien en te blijven liggen. Het is toch weekend; zoveel hoef ik niet te doen vandaag.

Het alarm gaat om 8 uur af. Tja, als ik nu nog rustig boodschappen wil doen, moet ik er echt uit. Wat moet ik eigenlijk kopen in de winkel? Melk... en wat nog meer? Misschien zuurkool voor maandag? Ik heb brood genoeg, kaas genoeg... nee, voor de rest heb ik niets nodig. Och, dan kan ik nog wel even blijven liggen.

Het is half 10 als ik mijn bed uit ga. Even rustig ontbijten... en mijn mail checken. Dat doe ik elke dag. Ik heb niet voor niets een vast ritme. Nadat mijn mail gecheckt is, bedenk ik me dat ik nu misschien maar 's boodschappen moet doen. Dan heb ik het tenminste gehad. Maar ja, de computer is best verslavend... ach, nog één spelletje dan.

Om half 12 stop ik met het spelletje, en ga ik naar mijn voorraadkast. Heb ik echt wel iets nodig vandaag? Ik kan best een dag zonder melk. En die zuurkool kan ik maandag ook kopen. En trouwens, het is nu vast veel te druk in de supermarkt. Ik zou helemaal gek worden van al die mensen. Reden genoeg om thuis te blijven dus.

Toch blijft er iets knagen, binnenin. Eigenlijk zou ik wel boodschappen moeten doen, nietwaar? Dat doe ik elke zaterdag. En wie weet merk ik vanavond dat ik nog iets nodig heb, dat ik niet in huis heb. Of misschien... en wat als...

Ik zucht, en zit weer achter de computer. Boodschappen doen is moeilijk, maar het boodschappen *gaan* doen is nog moeilijker!