Welkom terug in Nederland...

Het was een geweldige vakantie... we zijn naar Zweden geweest. Mooie natuur, mooie stad, mooi weer (behalve dan de eennalaatste dag, maar regen hoort er ook bij, toch? :) ) en al met al een hele goede sfeer. Wat voor mij het fijnste was, was dat iedereen zo goed met elkaar kon opschieten. De sfeer was perfect, relaxed... het was echt vakantie.

Toch was het wel weer fijn om weer in Nederland te zijn. Nadat we geland waren, en in Eindhoven afscheiden hadden genomen van onze reisgenoten, gingen m'n broer en ik met de trein terug naar Ede.

En we werden daar vriendelijk verwelkomt door een moeder die haar 7 of 8 jarig kind uit zat te schelden.

"En je gunt me niet eens vier uurtjes rust!" raasde de moeder tegen haar kind, terwijl het meisje op een paar stoelen iets verderop zat. "Je houdt maar niet op!" Het meisje zei dat ze nu toch niets deed, maar daar moest de moeder niets van hebben. "Ja, nu is het te laat!" schreeuwde ze door de coupé heen.

Uiteindelijk werd het wat stiller, en zat het meisje rustig haar chips te eten... maar ze wilde wel graag wat uit de tas van haar moeder. Dus ze vroeg "mama..." maar kon niets verder meer zeggen, want de moeder reageerde meteen. "Je gunt me ook nooit rust! Het is altijd mama mama mama mama mama! Je gunt me niet eens vier uurtjes rust! Wat een rotkind ben jij!" Toen het kind toch duidelijk kon maken dat ze graag iets uit de tas van haar moeder wilde, pakte de moeder haar tas, en zette het aan de kant. "Nee." zei ze boos. "Je hebt je kans gehad. Rotkind."

Mijn broer en ik keken elkaar aan, vol verbazing en afschuw. Dat arme, arme kind. Misschien had ze inderdaad iets gedaan dat haar moeder niet leuk vond, maar niets... nee, NIETS kan zo erg geweest zijn dat de moeder zo tegen haar kind uitvalt. En dan beschuldigt de moeder het kind ervan een rotkind te zijn, terwijl zij zelf kinderachtig het speeltje van het kind vast houdt, en door gaat met zeuren.

Als leraar heb ik natuurlijk een uniek beeld op het opvoeden van kinderen. Het is mijn werk. En, al zeg ik het zelf, ik vind dat ik dat best goed doe. Ik heb het enorm naar mijn zin: werken met kinderen is fantastisch. Natuurlijk halen ze soms het bloed onder je nagels vandaan, maar zelfs dan los je het kalm op. Jij bent de volwassene: jij hoort het goede voorbeeld te geven.

Wat deze moeder deed was duidelijk niet het goede voorbeeld. Nogal logisch dat zo'n kind dan lastig gaat doen... of nog erger, dat ze in haar schulp kruipt en er niet meer uit komt...

Moeder en kind stapten bij het volgende station er uit: moeder nog steeds scheldend op haar kind, en het meisje dat er maar achter aan loopt. Ik had er iets van moeten zeggen... ik kreeg zo'n medelijden met dit kind. Hopelijk is er ergens een beschermengeltje dat liefde aan dit kind geeft, en dit kind beschermt voor de nare buitenwereld... want haar moeder doet het zeker niet.

Dit was zeker niet het welkom terug in Nederland dat ik verwacht had. Meer een ijskoude dip in de realiteit... en nogmaals een bevestiging waarom mijn werk zo enorm belangrijk is...

Succes, meisje. Ik hoop dat je ooit nog eens echte (moeder)liefde mag ervaren. Zeker op jouw leeftijd, is het 't belangrijkste wat er is...