Steek je hand uit, *** !

Toen ik gisteren linksaf wilde slaan, stak ik mijn hand uit om aan te geven dat ik inderdaad linksaf wilde slaan. Net op dat moment, toen ik linksaf sloeg, fietste er een man met hoge snelheid voorbij, die riep 'steek je hand uit', waarna hij ook nog eens het mannelijk geslachtsdeel noemde. Zeer kurieus. Ik stak namelijk netjes mijn hand uit, dus ik zag niet in waarom deze man zo boos scheen te zijn. Namelijk... als ik *niet* mijn hand uit had gestoken, had die man alle recht gehad om boos op mij te zijn. Maar ik had mijn hand wel uitgestoken.

Conclusie: die man kon met geen mogelijkheid boos op mij zijn geweest. Logisch toch? Maar ik begon wel na te denken waarom die man dit dan toch zei. En vooral dat mannelijk geslachtsdeel dat volgde. Alleen maar omdat ik er een heb, betekent niet dat ik er een ben. Ik heb ook een hoofd, en men zegt toch ook niet 'hoofd' tegen mij? Nee, er moest een diepere betekenis achter zitten. Dat kon niet anders.

Laten we even kijken naar het woord dat hij gebruikte. L-u-l. Nu ben ik tegen vloeken of het gebruik van zulke woorden. Ik kreeg ook meteen het gevoel dat die man mij dus niet aardig vond. Maar omdat ik alles goed had gedaan, moest die opmerking *vast* een andere bedoeling hebben. Misschien vond hij mij de persoonlijking van al het mannelijke... maar dat laat je toch niet op zo'n manier weten. En hij had lang niet genoeg tijd om te zien of ik nu wel of niet über mannelijk was. Plus... ik ben niet über mannelijk. Dus die mogelijkheid valt af.

Misschien dacht hij dan dat ik een vrouw was. Ik snap niet hoe hij dat zou kunnen bedenken, maar misschien heeft hij iets tegen vrouwen. En misschien zegt hij regelmatig tegen een vrouw die haar hand uitsteekt 'steek je hand uit'. Alsof vrouwen dat al niet zelf kunnen bedenken. Toen die man mij zag, dacht hij misschien dat ik een vrouw was, en zei dus 'steek je hand uit' terwijl ik dat al deed. Maar toen kon hij mij beter bekijken, en zag hij natuurlijk dat ik een man was. Dus misschien was die uiting van het mannelijk geslachtsorgaan meer bedoeld als 'ah, hij heeft er wel een, net als ik'. Een soort mannelijke band ofzo.

Dan is er ook nog de mogelijkheid dat hij het tegen zichzelf had. Wat me als raar overkomt, want hij ging rechtdoor, terwijl ik linksaf ging. Maar misschien was hij bij de vorige afslag vergeten om zijn hand uit te steken. En daar herinnerde hij zich nu nog eventjes aan.

Of hij zag natuurlijk niet dat ik mijn hand uitstak. Maar dat is wel *zo'n* rare mogelijkheid... die kunnen we meteen wel schrappen.

Conclusie: ik heb geen idee waarom die man dat zei. Ik zal vandaag nogmaals mijn hand goed uitsteken, en kijken of ik dezelfde reactie krijg. Misschien was het een eenmalig incident. Ik ben benieuwd!

Dierendag

4 Oktober. Dierendag. Natuurlijk moet ik daarom een cadeautje of twee voor mijn kat, Jimmy, kopen. Gisteren was ik bij de dierenwinkel, en zag ik een aantal leuke spulletjes... die heb ik dus meegenomen. Toen ik thuis kwam zette ik het geheimzinnig weg op een plaats waar Jimmy niet bij kon. Natuurlijk keek Jimmy me aan met een blik van 'het zal wel, ik ben niet geïnteresseerd', maar ik ken mijn kat langer dan vandaag: dat is natuurlijk om mij wijs te maken dat hij het toch niets vindt, zodat ik het al eerder aan hem zou geven! Maar daar trap ik mooi niet in!

Dus... vandaag, 4 oktober. Jimmy maakte me, zoals altijd, rond 5 uur wakker. Dierendag of niet, dat was voor mij wat te vroeg. Dus ik zet hem buiten de slaapkamer, en ga verder slapen. Rond 7 uur krabt hij opnieuw aan mijn deur, en met een zucht sta ik op om hem eten te geven. Het is tenslotte dierendag. "Alsjeblieft Jimmy, ik ga weer slapen." Zo gezegd zo gedaan... maar om half 9 -Jimmy stoorde me niet eens direct na het eten: wat lief van hem!- maakte hij me toch weer wakker. Alsof hij geen geduld meer kon opbrengen.

Ik ben meteen wakker, en niet alleen vanwege het feit dat het dierendag is, maar ook vanwege het feit dat Jimmy steeds op, en van het bed af springt. Tja, zo kan je toch niet slapen. Dus ik ga met Jimmy naar de woonkamer, en pak het plastic tasje met de cadeautjes.

Uit de plastic tas nam ik een papieren tasje, waar mijn eerste twee cadeautjes voor Jimmy in zaten. Het eerste cadeau was een lange, wollige muis dat rammelde. Jimmy had er weinig interesse in.

Het tweede cadeau was een dik... uhm... tja, wat was het? Een soort zachte knuffel dat ook nog rammelde. Een vis ofzo? Je raadt het al... ook hier keek Jimmy de andere kant op. Hij speelde liever met de papieren zak.

Ik dacht nog bij mezelf... heb ik nu zoveel geld uitgegeven voor iets waar Jimmy niet eens blij mee is? Ik had net zo goed een papieren zakje aan kunnen schaffen. Maar... nog niet alles was verloren. Ik had nog één cadeautje te gaan... en zeg maar gerust dat dit een heus cadeau was. Een grote doos kwam uit de plastic zak. Ook dat scheen Jimmy niet interessant te vinden... maar ik gaf niet op.

Ik pakte de doos uit, en zette de hele constructie in elkaar. Het was een soort van knikkerbaan, maar dan voor katten. Met gaten er in zodat Jimmy er met zijn poot door heen kon, om het balletje dat er bij zat -achterop de doos stond dat dit balletje speciaal gemaakt was om leuk gevonden te worden door katten- aan te tikken.

Toen ik het eenmaal in elkaar had gezet, en zelf een beetje met het balletje begon te spelen, keek Jimmy op. Langzamerhand sloop hij dichterbij, om het eerst nog even van een klein afstandje aan te kijken. En opeens... *tik*. Ja hoor, Jimmy begon er mee te spelen. Eerst kleine tikjes, steeds groter. Totdat hij bijna de constructie kapot maakte.

Na een paar minuten spelen was voor Jimmy de lol er weer af. Tijd om in het zonnetje te gaan zitten. Want wat is er nu leuker op dierendag dan, net als op andere dagen, te zonnen, en geaaid te worden? Niets toch?

Het mannentoilet op een vrouwenbijeenkomst

U kent het wel... vooral als u een man bent. U moet even naar 't toilet, maar het is *of* te druk, *of* te vies. Tientallen, honderden, misschien wel duizenden mannen zijn u al voorgeweest die dag, en hebben al hun bacteriën achter gelaten. Of ze hebben 't wc papier opgemaakt door alles in de wc te gooien. Of ze hebben niet goed gemikt... en het aller ergste: het stinkt. Laten we eerlijk zijn, wij mannen zijn niet al te 'proper', zoals onze zuiderburen zouden zeggen, als het gaat om naar de wc gaan.

Persoonlijk ga ik dus ook niet zo graag naar een openbare wc. Zelfs niet om de drukte van buiten te ontsnappen. Want binnen in de toiletten is het vrijwel altijd ook druk.

Maar er zijn gelukkig uitzonderingen...

Afgelopen maandag en woensdag ben ik naar een studiedag geweest. De ene studiedag was voor Remedial Teachers en Intern Begeleiders, en de andere studiedag was voor alle personneelsleden van de stichting waar mijn school bij aangesloten is. Het was een drukte van belang: er waren minimaal 300 mensen bij elke bijeenkomst. En aangezien pakweg één tiende van al deze mensen man waren, was het een gekibbel en gekakel, de hele dag door. Vrouwen onder elkaar zijn nu eenmaal net als kippen in een kippenhok...

En tijdens zulke evenementen is het mannentoilet een oase van rust. Waar voor de vrouwentoiletten een lange rij staat, loop ik rustig door naar het mannentoilet, zwaai ik naar mijn vrouwlijke collega's die jaloers staan te kijken, en doe ik gemeen lachend de deur achter mij dicht. Rust. En... omdat er weinig mannen zijn om van het toilet gebruik te maken, is het niet alleen helemaal leeg... maar ook stinkt het niet! Zo krijg ik even tijd en rust om bij te tanken...

Begrijp me niet verkeerd... ik vond allebei de dagen ontzettend leerzaam, gezellig, informatief, en goed om mee te maken. Maar een bezoek aan het toilet is, ondanks al deze educatieve workshops, echt een hoogtepunt.

Mag u hier rechtsaf slaan?

Ik zit te denken aan een rijbewijs. De trein is allemaal wel leuk en aardig, maar -ondanks deze tijd van duurzaamheid- wil ik toch wat meer bewegingsvrijheid. See the world enzo, ook al is 't enkel Nederland. Plus, ik vind 't toch niet fijn om steeds m'n collega's te vragen of ik misschien mee mag rijden.

Dus, ik keek vandaag 's op de site van de ANWB. Ze blijken zo'n 10-dagen cursus te hebben, waarbij je binnen 10 dagen alles leert wat er te leren valt. Kijk, dat lijkt me wel wat... maar heb ik het dan ook goed genoeg geleerd? Is het niet beter om langer te lessen, en dan gewoon 1 of 2 keer per week autorijlessen te nemen? Duurder is 't waarschijnlijk wel. Maar ik ben liever duurder uit, dan dat ik na een half jaar ben vergeten hoe je ook alweer remt...

Maar voor dat alles zou ik eerst het theorie-examen moeten halen, natuurlijk. Daar had de ANWB ook al aan gedacht: ze hebben een online theorie examen te koop, met meer dan 200 (!!) vragen. Natuurlijk kon ik eerst de demo doen. Dus ik klik op de link, en ja hoor, een vrouwenstem vraagt meteen al de eerste vraag. Met daarbij natuurlijk een groene balk die langzaam rood wordt. Ik moet de vragen dus wel binnen de tijd beantwoorden! Vragen als 'Mag u na dit bord 80 km/h rijden?' Nee, natuurlijk niet, want dat bord was een bord om de bebouwde kom aan te geven. 'Hoeveel sporen kunt u hier verwachten?' vroeg gecomputeriseerde vrouw beleefd, terwijl ik een beeld zag met één spoorwegkruis. Dom, ik antwoordde 'twee'. Waarom deed ik dat nu weer? Of is dat toch goed?

De ANWB beloofde me om mijn antwoorden en de correcte antwoorden op te sturen naar het door mij ingegeven email adres. Ik wacht al een half uur, en ik heb nog niets ontvangen. Dat gaat niet zo snel... het zal toch wel niet met de hand worden nagekeken? Misschien heb ik zoveel fouten gemaakt, dat de computer niet weet wat 'ie met mijn inzending moet doen?

Jammer. Ik moest alles binnen de tijd beantwoorden, maar de ANWB neemt er de tijd voor. Toch maar even bij de concurent gaan kijken...

Reclames

Je ziet de laatste tijd erg veel opvallende reclames op tv. Die van die vrouw die op de spin trapt, maar zo licht is dankzij een bepaald merk frisdrank, dat ze weggesleept wordt door deze spin. Of de reclame waarbij een aantal kinderen aan het rappen is over een bepaald soort vla-merk. Tja, reclames zijn af en toe wel leuk, maar meestal gewoon irritant.

Die telefoonreclames, bijvoorbeeld. Het ene bedrijf dat je vijftig procent korting aanbiedt over het eerste jaar, als je ook maar het tweede jaar er bij doet. Of wat denk je van een persoonlijk abonnement -yeah right, 'persoonlijk'- waarbij je elke maand je eigen abonnement kan beïnvloeden. Totdat je natuurlijk op de website naar de kleine lettertjes gaat kijken. Dan zie je dat het eigenlijk pas kan als je al 3 maanden abonnee bent. En de slogan 'zo betaal je nooit teveel' is ook onzin: ik verbel of -sms per 3 maanden net zoveel als dat het goedkoopste abonnement bij welke maatschappij ook kost. De enige reden waarom ik een abonnement zou nemen, is dat ik dan voor niks een wat modernere telefoon zou kunnen krijgen. Die van mij kan *net* bellen en sms'en, en dat is 't dan ook. 'ie is al 4 jaar oud... bejaard voor een mobiel, nietwaar?

Dat is ook een van de redenen dat ik me zo erger aan die reclames voor sms-diensten. Niet alleen zijn ze ontzettend irritant -wie wil er nu een plaatje van botten in je hand op je telefoonscherm? Of een stomme ringtone die iedereen -inclusief jezelf- irriteert?- maar ze kunnen ook niet eens op mijn telefoon. Je hebt er namelijk bluetooth voor nodig, of minimaal een kleurenscherm.

Nu zit je misschien te denken: 'Rob, klaag niet zo, en zap gewoon weg als er reclames op tv komen. Dat doet iedereen'. Daarin zou je helemaal gelijk hebben, ware het niet dat zulke reclames een grote invloed hebben op de kinderen waarmee ik elke dag werk. Zo herhaalde een van de kinderen laatst een complete reclame over een sms dienst waarbij je een vriend kon opsporen. Compleet met het telefoonnummer van die sms dienst erbij. Het enige wat ik miste, was hoeveel geld ik kwijt zou zijn, per ontvangen bericht. Maar die kleine lettertjes had het kind natuurlijk niet gezien...

Gefeliciteerd, ondernemers! U heeft zojuist een nieuwe, gratis manier van reclame maken ontdekt! Kinderen: de ultieme reclameboodschap die je niet uit *kan* zetten!

Welkom terug in Nederland...

Het was een geweldige vakantie... we zijn naar Zweden geweest. Mooie natuur, mooie stad, mooi weer (behalve dan de eennalaatste dag, maar regen hoort er ook bij, toch? :) ) en al met al een hele goede sfeer. Wat voor mij het fijnste was, was dat iedereen zo goed met elkaar kon opschieten. De sfeer was perfect, relaxed... het was echt vakantie.

Toch was het wel weer fijn om weer in Nederland te zijn. Nadat we geland waren, en in Eindhoven afscheiden hadden genomen van onze reisgenoten, gingen m'n broer en ik met de trein terug naar Ede.

En we werden daar vriendelijk verwelkomt door een moeder die haar 7 of 8 jarig kind uit zat te schelden.

"En je gunt me niet eens vier uurtjes rust!" raasde de moeder tegen haar kind, terwijl het meisje op een paar stoelen iets verderop zat. "Je houdt maar niet op!" Het meisje zei dat ze nu toch niets deed, maar daar moest de moeder niets van hebben. "Ja, nu is het te laat!" schreeuwde ze door de coupé heen.

Uiteindelijk werd het wat stiller, en zat het meisje rustig haar chips te eten... maar ze wilde wel graag wat uit de tas van haar moeder. Dus ze vroeg "mama..." maar kon niets verder meer zeggen, want de moeder reageerde meteen. "Je gunt me ook nooit rust! Het is altijd mama mama mama mama mama! Je gunt me niet eens vier uurtjes rust! Wat een rotkind ben jij!" Toen het kind toch duidelijk kon maken dat ze graag iets uit de tas van haar moeder wilde, pakte de moeder haar tas, en zette het aan de kant. "Nee." zei ze boos. "Je hebt je kans gehad. Rotkind."

Mijn broer en ik keken elkaar aan, vol verbazing en afschuw. Dat arme, arme kind. Misschien had ze inderdaad iets gedaan dat haar moeder niet leuk vond, maar niets... nee, NIETS kan zo erg geweest zijn dat de moeder zo tegen haar kind uitvalt. En dan beschuldigt de moeder het kind ervan een rotkind te zijn, terwijl zij zelf kinderachtig het speeltje van het kind vast houdt, en door gaat met zeuren.

Als leraar heb ik natuurlijk een uniek beeld op het opvoeden van kinderen. Het is mijn werk. En, al zeg ik het zelf, ik vind dat ik dat best goed doe. Ik heb het enorm naar mijn zin: werken met kinderen is fantastisch. Natuurlijk halen ze soms het bloed onder je nagels vandaan, maar zelfs dan los je het kalm op. Jij bent de volwassene: jij hoort het goede voorbeeld te geven.

Wat deze moeder deed was duidelijk niet het goede voorbeeld. Nogal logisch dat zo'n kind dan lastig gaat doen... of nog erger, dat ze in haar schulp kruipt en er niet meer uit komt...

Moeder en kind stapten bij het volgende station er uit: moeder nog steeds scheldend op haar kind, en het meisje dat er maar achter aan loopt. Ik had er iets van moeten zeggen... ik kreeg zo'n medelijden met dit kind. Hopelijk is er ergens een beschermengeltje dat liefde aan dit kind geeft, en dit kind beschermt voor de nare buitenwereld... want haar moeder doet het zeker niet.

Dit was zeker niet het welkom terug in Nederland dat ik verwacht had. Meer een ijskoude dip in de realiteit... en nogmaals een bevestiging waarom mijn werk zo enorm belangrijk is...

Succes, meisje. Ik hoop dat je ooit nog eens echte (moeder)liefde mag ervaren. Zeker op jouw leeftijd, is het 't belangrijkste wat er is...

De Vakantie...

10 juli was het eindelijk zo ver... de laatste schooldag. De kinderen mochten al een dag eerder van de welverdiende vakantie genieten, maar voor mijzelf en mijn collega's was 't nog een half dagje 'hard werken'. Wat zoveel betekende als schoonmaken, klassen veranderen, handelingsplannen afschrijven... kortom, alles startklaar maken voor volgend schooljaar.

Op zo'n laatste dagje ben je -begrijpelijk- niet zo erg actief meer. Ik nam de taak graag op me om mee te helpen de koelkast leeg te maken. Die taart moest op. Tja, dan offer ik mezelf wel op. En nog een drankje erbij? Natuurlijk: dat moest ook op.

Maar er werd ook nog gewerkt die ochtend. Ik was begonnen met het inlezen in een nieuwe methode, en dat ben ik verder gaan doen. Ik heb ook met een andere collega een plan gemaakt om verder te werken aan nog een andere methode. Natuurlijk onder het genot van een lekker kopje thee. Thee en taart... Wat is zo'n leerkrachtleven toch zwaar!

De laatste loodjes wegen, zo zegt het gezegde, het zwaarst. En dat is eigenlijk ook wel zo. Want in zo'n laatste week ziet de vakantie er niet alleen uit als een welverdiende oase van rust, maar ook als een dreigende deadline. Alles, maar dan ook alles, moet voor de vakantie afgerond zijn. Handelingsplannen, groepsindeling, nieuwe methodes die dan starten, het aanvragen van een rugzakje, het aanvragen en geven van extra werk... nee, die laatste weken voor de vakantie zijn misschien wel de meest drukke weken van het hele schooljaar. Samen met de weken van sinterklaas en kerst natuurlijk. Dat zie ik ook aan mezelf, mijn collega's en de kinderen. Want laten we niet vergeten dat ook de kinderen echt aan vakantie toe zijn!

Inderdaad... de kinderen. Vol enthousiasme stormden ze 9 juli om 3 uur naar buiten, de vakantie tegemoet... om snel weer 180 graden om te draaien, en de school binnen te rennen. Het regende namelijk pijpenstelen. Tja, dan kan de vakantie toch nog wel eventjes wachten, nietwaar? In ieder geval tot het droog is. Dan nogmaals een 'fijne vakantie meester, en ik zal je echt niet missen!', en hup, weg zijn ze. Geweldig toch, die kinderen?

Maar goed... mijn collega's en ik zaten die vrijdag dus nog wel een ochtend op school. Alleen maar een ochtend, want we hadden die middag een afscheidslunch. Bedankt, directie! Het was weer een gezellige dag, en een gezellig schooljaar. Op naar het volgende! Maar eerst... vakantie!

Wat dus niet wil zeggen dat, als je maandag de school in kijkt, je niet nog een paar meesters en juffen ziet lopen. Want tja, ook al is het vakantie, er moet nog *zoveel* gedaan worden voordat het nieuwe schooljaar weer begint...