Wat nu?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier geschreven heb... mijn excuses! Ik ben dan ook druk bezig met... tja, met wat? Het is duidelijk dat mijn baan op de tocht staat: door de bezuinigingen op het onderwijs is er geen plaats meer voor rugzakbegeleiders zoals ik. Remedial Teachers zijn ook niet meer te betalen, terwijl er juist meer kinderen met leer- of gedragsproblemen op scholen komen. Ik zie daar een tegenstrijdigheid in, maar misschien ben ik dat maar.

Onzekerheid is vreselijk, vooral voor mensen met autisme. Het niet weten wat er gaat gebeuren, het vertrouwen op dat er 'wel iets op je pad komt'... hoe doet men dat? Hoe gaat men daar mee om? Is het een vaardigheid die ik kan leren? Is er een cursus voor? Zijn er stappenplannen over hoe je met onzekerheden om kan gaan?

Het makkelijkste is nu om niets te doen. Om 'bij de pakken neer te zitten', zoals ze dat zo mooi zeggen. Nu heb ik wel pakken om bij neer te zitten, maar die hangen in de kledingkast, en die kast is niet groot genoeg voor mij. Dus dat zal niet lukken. En daarbij, ik kan beter stappen ondernemen om een andere baan te krijgen. Maar ja... wie wil er nou een rugzakbegeleider / Remedial Teacher met autisme, die niet voor de klas kan staan omdat het anders te druk wordt? Geen school wil daar geld aan 'verspillen', juist omdat ze al weinig geld hebben.

Maar toch heb ik wat gevonden. Een tijdje geleden heb ik een lezing gegeven over autisme, aan een groepje studenten van de Universiteit van Humanistiek, in Utrecht. Dit viel goed in de smaak, zowel bij de studenten, als bij de docenten, als bij mij. Het feit dat ik kon putten uit eigen ervaring en uit mijn eigen boek, was helemaal een plus.

Ik ging hier vaker over nadenken. Lezingen geven, mijn kennis over autisme delen met andere mensen, zodat die beter zouden begrijpen wat autisme nou eigenlijk is... dat zou wel heel mooi zijn, als ik dat zou kunnen doen!

En ja hoor, ik geef nu binnenkort in ieder geval één lezing, met misschien een uitloop naar in totaal zeven. Hopelijk is dat alleen maar het begin. Voor je het weet, sta ik misschien wel voor een volle zaal, lezingen te geven over autisme. Ach, misschien is dat te ver gedacht, maar goed... in ieder geval is dit een begin. Ik heb er zin in.

Ik vraag me alleen af of ik in het pak moet verschijnen daar bij die lezingen. Dan moet ik toch even mijn kledingkast uitmesten, waardoor ik het gevaar weer heb om bij de pakken neer te zitten. Ach, spreekwoorden en gezegden... daar hebben mensen met autisme, zoals je ziet, ook vaak moeite mee...