Wat nu?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier geschreven heb... mijn excuses! Ik ben dan ook druk bezig met... tja, met wat? Het is duidelijk dat mijn baan op de tocht staat: door de bezuinigingen op het onderwijs is er geen plaats meer voor rugzakbegeleiders zoals ik. Remedial Teachers zijn ook niet meer te betalen, terwijl er juist meer kinderen met leer- of gedragsproblemen op scholen komen. Ik zie daar een tegenstrijdigheid in, maar misschien ben ik dat maar.

Onzekerheid is vreselijk, vooral voor mensen met autisme. Het niet weten wat er gaat gebeuren, het vertrouwen op dat er 'wel iets op je pad komt'... hoe doet men dat? Hoe gaat men daar mee om? Is het een vaardigheid die ik kan leren? Is er een cursus voor? Zijn er stappenplannen over hoe je met onzekerheden om kan gaan?

Het makkelijkste is nu om niets te doen. Om 'bij de pakken neer te zitten', zoals ze dat zo mooi zeggen. Nu heb ik wel pakken om bij neer te zitten, maar die hangen in de kledingkast, en die kast is niet groot genoeg voor mij. Dus dat zal niet lukken. En daarbij, ik kan beter stappen ondernemen om een andere baan te krijgen. Maar ja... wie wil er nou een rugzakbegeleider / Remedial Teacher met autisme, die niet voor de klas kan staan omdat het anders te druk wordt? Geen school wil daar geld aan 'verspillen', juist omdat ze al weinig geld hebben.

Maar toch heb ik wat gevonden. Een tijdje geleden heb ik een lezing gegeven over autisme, aan een groepje studenten van de Universiteit van Humanistiek, in Utrecht. Dit viel goed in de smaak, zowel bij de studenten, als bij de docenten, als bij mij. Het feit dat ik kon putten uit eigen ervaring en uit mijn eigen boek, was helemaal een plus.

Ik ging hier vaker over nadenken. Lezingen geven, mijn kennis over autisme delen met andere mensen, zodat die beter zouden begrijpen wat autisme nou eigenlijk is... dat zou wel heel mooi zijn, als ik dat zou kunnen doen!

En ja hoor, ik geef nu binnenkort in ieder geval één lezing, met misschien een uitloop naar in totaal zeven. Hopelijk is dat alleen maar het begin. Voor je het weet, sta ik misschien wel voor een volle zaal, lezingen te geven over autisme. Ach, misschien is dat te ver gedacht, maar goed... in ieder geval is dit een begin. Ik heb er zin in.

Ik vraag me alleen af of ik in het pak moet verschijnen daar bij die lezingen. Dan moet ik toch even mijn kledingkast uitmesten, waardoor ik het gevaar weer heb om bij de pakken neer te zitten. Ach, spreekwoorden en gezegden... daar hebben mensen met autisme, zoals je ziet, ook vaak moeite mee...

Boodschappen

Het is zaterdagochtend. Ik weet, de grote supermarkt in de buurt is vanaf 8 uur open. Dan is het nog rustig. Als ik dan boodschappen ga doen, word ik tenminste niet gek van alle mensen die om me heen lopen, scharrelen en voordringen.

Maar ja... ik lig zo lekker in mijn bed. Ik besluit, nadat ik mijn kat eten heb gegeven, om nog even om te draaien en te blijven liggen. Het is toch weekend; zoveel hoef ik niet te doen vandaag.

Het alarm gaat om 8 uur af. Tja, als ik nu nog rustig boodschappen wil doen, moet ik er echt uit. Wat moet ik eigenlijk kopen in de winkel? Melk... en wat nog meer? Misschien zuurkool voor maandag? Ik heb brood genoeg, kaas genoeg... nee, voor de rest heb ik niets nodig. Och, dan kan ik nog wel even blijven liggen.

Het is half 10 als ik mijn bed uit ga. Even rustig ontbijten... en mijn mail checken. Dat doe ik elke dag. Ik heb niet voor niets een vast ritme. Nadat mijn mail gecheckt is, bedenk ik me dat ik nu misschien maar 's boodschappen moet doen. Dan heb ik het tenminste gehad. Maar ja, de computer is best verslavend... ach, nog één spelletje dan.

Om half 12 stop ik met het spelletje, en ga ik naar mijn voorraadkast. Heb ik echt wel iets nodig vandaag? Ik kan best een dag zonder melk. En die zuurkool kan ik maandag ook kopen. En trouwens, het is nu vast veel te druk in de supermarkt. Ik zou helemaal gek worden van al die mensen. Reden genoeg om thuis te blijven dus.

Toch blijft er iets knagen, binnenin. Eigenlijk zou ik wel boodschappen moeten doen, nietwaar? Dat doe ik elke zaterdag. En wie weet merk ik vanavond dat ik nog iets nodig heb, dat ik niet in huis heb. Of misschien... en wat als...

Ik zucht, en zit weer achter de computer. Boodschappen doen is moeilijk, maar het boodschappen *gaan* doen is nog moeilijker!

Thee

Zoals iedereen die mij kent wel weet... ik ben een theeleut. De hele dag door drink ik thee, vaak wel meer dan 10, 15 kopjes thee per dag. Ik drink verschillende smaken thee: 'gewone' thee, Dutch tea (raar dat dat in het Engels is?), Earl Grey, Ceylon, Jasmijn, Kamille (als ik verkouden ben), groene thee, groene thee met citroen, en nog meer.

Thee is me met de (thee-, geen pap-)lepel ingegoten. Als kind kreeg ik thee met melk. "Kinderthee", want mijn ouders dronken gewone thee. Later ging ik over naar thee met suiker. Eerst twee schepjes, en sinds een aantal jaar, één schepje suiker. Ik dacht er al niet eens meer bij na. Thee met suiker, zo was het, en niet anders. Ik kon dan spelen met het theelepeltje, zodat ik tijdens moeilijke sociale situaties toch nog iets te doen had.

Maar nu is dat tijdperk voorgoed voorbij. De theelepeltjes die ik in de loop der jaren heb verzameld, liggen nu in de besteklade. Er is namelijk een revolutie gaande: ik ben gestopt met het doen van suiker in mijn thee.

Het begon allemaal een week of twee geleden. Op de school waar ik werk was er opeens geen suiker meer. Een ramp! Geen suiker meer! Tja, dan maar geen suiker in de thee. Overmacht, nietwaar? Ik kon er niets aan doen. Gek genoeg smaakte de thee niet eens zo verschillend. Ik miste de suiker haast niet. Ik vroeg me af of dit thuis ook het geval zou zijn, en jawel... thuis was de thee ook best drinkbaar zonder suiker.

Sindsdien staat de suikerpot - nog halfvol met suiker - te wachten tot ik hem weer eens gebruik. En soms, heel soms, wint de macht der gewoonte: zonder dat ik het door heb, schenk ik thee in en doe ik er een schepje suiker bij. Als ik er achter kom, is het al te laat.

Het is waar wat ze zeggen. Suiker is verraderlijk.

Het enige wat ik nu mis, is het theelepeltje. Dat maakte altijd zo'n leuk geluid in het theeglas. Maar ja, om nu een theelepeltje te gebruiken in thee zonder suiker... nee. Het moet wel functioneel zijn natuurlijk. Ik moet maar iets anders vinden, wat ik kan doen in sociaal moeilijke situaties...

Soms kom je van die zinnen tegen die helemaal niet kloppen. Reclames zijn daar vaak erg goed in. Ze zeggen het een, maar bedoelen het ander. Of het is gewoon onzin wat ze zeggen. Zo is er nu een reclame die begint met 'wat doe jij om je mooier te maken?' Ik reageer er standaard op met 'niets'. Waarom zou ik dat überhaupt willen? Het impliceert dat men niet mooi is. Mooi is dat!

En wat denk je van dat product waarvan de bedenkers 'speciaal naar jou' hebben gekeken? Om te kijken hoe 'jij dingen doet', en om zo hun product aan te passen? Ja dag! Misschien hebben ze wat onderzoek gedaan naar wat klanten willen, maar speciaal naar mij kijken? Absoluut niet.

Dan is er nog dat automerk: de reclame die begint met 'soms zijn er van die juiste momenten om te beslissen. Dit is zo'n moment'. Alsof zij dat voor mij bepalen! Ik dacht het niet!

Tja, van reclames verwacht ik het wel. Maar van het nieuws? Van de politiek? Daar schrik ik toch wel een beetje van. Je zou verwachten dat de dames en heren politici en journalisten de juiste woorden gebruiken om alles zo duidelijk mogelijk te maken. Maar nee hoor. Zo kwam ik een nieuwsbericht tegen dat ging over mensen die in Nederland zijn, maar die er eigenlijk niet horen te zijn. 'Illegalen', noemt men ze. En daar heeft de politiek nu een besluit over genomen, zo kopte de NOS:

"Illegaliteit wordt strafbaar"

Het artikel gaat verder met 'Illegaal verblijf in Nederland wordt strafbaar'. Nou ben ik geen taaldeskundige, maar betekent het woord 'illegaal' al niet 'in strijd met de wet'? Zou het dan al niet strafbaar moeten zijn?

Tja, de Nederlandse taal blijft moeilijk. Veel succes ermee, dames en heren politici en journalisten!

Een fles wijn

Wijn, bier, rosé, bacardi... zelfs champagne. Ik koop het eigenlijk nooit. Dat heeft verschillende redenen. Ik drink het niet, ik heb er geen zin in, en ik vind het niet lekker. Daarbij kwam ook nog dat ik een paar jaar geleden toch maar een sixpack bier had gehaald om het uit te proberen. Ik wist niet welk merk lekker was, wat mijn smaak was of waarom ik dat eigenlijk wilde uitproberen. Tot overmaat van ramp vroeg de kassière me om mijn identiteitsbewijs! Ik was toen 25 jaar...

In die drie jaar heb ik geen alcoholische drank meer gekocht... tot vandaag. Ik wilde een collega bedanken met een fles wijn. Pas toen ik bij de kassa kwam bedacht ik me dat ik er - volgens mij - toch niet veel ouder uitzag dan drie jaar geleden. En ik had mijn paspoort deze keer niet bij me. Maar ik ben nu 28... die kassière zou toch wel zien dat ik ouder dan 20 ben, nietwaar?

En jawel hoor! Ik mocht gewoon verder zonder mijn paspoort te laten zien. Wat een overwinning! Ik kan nu gewoon alcoholische dranken kopen zonder dat ik bang moet zijn dat men mij te jong vindt!

Niet dat dit iets verandert, want ik vind het nog steeds niet lekker, maar toch...

Hoe reageer je op zoiets?

Ik fietste vanaf het station naar de school waar ik werk. Het is maar een kwartiertje fietsen... tien minuten als ik snel fiets. Ik wist dus dat ik er op tijd zou zijn. Geen stress dus: ik was gewoon lekker rustig aan het fietsen.

In de verte zag ik voor me een moeder fietsen met daarnaast een klein jongetje op zijn eigen fiets. Het kindje zal niet ouder geweest zijn dan een jaar of drie. Het was duidelijk dat dit jongetje het erg interessant vond om te fietsen: hij richtte zijn aandacht op de weg die onder hem voorbij schoot, en zag daardoor niet wat er om hem heen gebeurde. Ik zag dit dus remde ik af en zorgde ervoor dat ik er iets achter bleef fietsen. Het jongetje slingerde namelijk heen en weer op de weg, waardoor het voor hem gevaarlijk zou zijn als ik zou inhalen.

De moeder van het jongetje zag dit, en werd boos. "Je moet wel voor je kijken!" riep ze tegen het kindje. "Kijk, je zag die mevrouw niet eens!" Toen ze dit zei, wees ze naar mij.

Ik keek achterom. Achter mij was een lege weg. Geen mens te zien. Ik was de enige die in de buurt was: die moeder had het dan ook duidelijk over mij. Maar... ik een mevrouw? Hoe kon die moeder die fout maken? Ik had geen lange haren: voor mijn doen was het juist erg kort geknipt. Ik heb - vind ik zelf - geen vrouwelijk uiterlijk... toegegeven, ik heb geen baard of snor, maar er zijn zoveel mannen die geen gezichtshaar hebben. Dat maakt ze toch ook niet vrouwelijk? En daarbij fietste ik op een herenfiets!

Tja... hoe reageer je op zoiets? Ik kon die mevrouw op haar fout aanspreken. Ik kon natuurlijk ook zeggen 'Pardon meneer, ik moet er langs'... maar ik besloot om gewoon maar niets te zeggen. Waarschijnlijk wel de beste keuze.

Op school heb ik toch maar even in de spiegel gekeken. Nee, ik zag er toch echt niet vrouwelijk uit... misschien had die moeder wel problemen met haar ogen. Ja, dat is het natuurlijk. Wat kan het anders zijn?

Mijn boek is uit!

Het is nu een paar jaar geleden dat ik ben begonnen met het schrijven van mijn blog. Ik schreef hier over dingen die me opvielen, verschillende situaties die ik maar raar vond, dingen waar ik over na bleef denken. Mijn 'Kijk' was anders dan anderen. De meeste mensen dachten niet na over waar ik over nadacht. Ze zagen niet wat ik zag, of in ieder geval niet hoe ik het zag.

Ik begon naast mijn blog ook voor mezelf verhalen te schrijven. Verhalen over wat er gebeurd was, waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Verhalen die mijn manier van kijken naar de wereld weergaven. Het waren persoonlijke verhalen, niet geschikt voor een blog. Maar misschien wel voor een boek?

Het boek is nu eindelijk uitgekomen. Net als mijn blog heet mijn boek 'een andere Kijk op de wereld'. Wereld deze keer niet met een hoofdletter: het gaat in mijn boek namelijk om de Kijk. Mijn Kijk. Mijn autistische Kijk. Mijn Kijk met asperger.

Je kan het boek hier vinden. Natuurlijk betekent dit niet het einde van dit blog: ik ga gewoon verder met het uitdiepen van mijn Kijk op de Wereld. Ik ben nog lang niet uitgeschreven!

Bezuinigingen

Tja, je ontkomt er niet aan, vooral niet in deze tijd. Bezuinigingen. Er moet bezuinigd worden: dat is duidelijk. Overal om je heen zie je deze bezuinigingswoede toeslaan. Er moet meer gedaan worden met minder geld. Doelen moeten gehaald worden terwijl de geldkraan steeds dichter gedraaid wordt. In het onderwijs bijvoorbeeld moeten de leerkrachten meer en meer doen in de klas met steeds minder middelen. Meer zorgleerlingen, meer doelen halen, meer flexibiliteit, meer resultaten, meer meer meer... maar geld is er niet.

Vergelijk het met een marathon lopen. De sporter is hard aan het rennen: hij doet zijn uiterste best om een zo goed mogelijke tijd neer te zetten. Hij weet zeker dat het gaat lukken, want hij heeft goed getraind. Hij heeft goede begeleiding en kan, zo voelt hij, de wereld aan. Alle sportjournalisten staan te wachten bij de finish. De sporter krijgt namelijk een grote prijs als hij het record breekt. Als hij echter langzamer is, moet de sporter een boete betalen. 'Geen probleem', denkt de sporter. Hij kan alles aan.

Echter, na een kwart van het parcours wordt er besloten dat er geen geld meer is voor de flesjes met water. Toch wordt er van hem verwacht dat hij zijn record verbreekt. De sporter is verbaasd, zelfs boos: hoe kan hij toch een goede tijd neerzetten zonder water? Maar goed, het is niet anders: hij moet flexibel zijn. Dus gaat hij verder.

Als hij op de helft van het parcours is aangekomen komt zijn coach naast hem rennen. De coach moet opstappen omdat er geen geld voor is. De sporter heeft dus geen begeleiding meer: niemand die hem aanmoedigt, hem ondersteunt en hem advies geeft over zijn techniek. "Veel succes!", roept de coach nog, en vertrekt dan. De sporter blijft verbaasd achter. Toch moet hij blijven doorrennen. Men verwacht veel van hem!

"Dit gaat niet lukken", denkt de sporter, maar toch rent hij verder. Hij moet positief blijven denken. Het is geen probleem, het is een mogelijkheid. Hij probeert weer rustig te worden en harder te rennen. Plotseling komen er twee mensen op hem af die hem tegenhouden. De sporter sputtert nog tegen, maar voor hij het weet hebben deze mensen hem de schoenen afgenomen. "Sorry, er was geen geld meer voor!", laten de mensen weten. "En nu snel rennen, je moet je record halen!"

Dorstig, op blote voeten, zonder coach, zonder publiek, zonder sponsor, komt de sporter op de finishlijn af. Tenminste, de plaats waar de finishlijn zou moeten zijn. Hij ziet de mensen die de finishlijn hebben weggehaald nog net de hoek om lopen. De lijn is vervangen door een wit A-4tje waar 'finish' op is geschreven. Bezuinigingen.

De high-tech stopwatch is echter niet weggehaald. Dit dure ding laat duidelijk zien dat de sporter zijn record niet heeft verbroken. De pers is woedend: hen was een record beloofd, maar de sporter kon het niet waarmaken. "Betalen!", schreeuwen ze. "Betalen!"

Dit was niet de triomfantelijke aankomst die de sporter had bedacht. Hij is kapot, heeft zijn benen uit zijn lijf gerend, maar het is allemaal niet goed genoeg. Met het juiste materiaal had hij waarschijnlijk wel het record kunnen halen. Maar nu...

Geld en het juiste materiaal voor de juiste mensen is zo belangrijk... juist nu! Het gezegde 'less is more' gaat hier niet op. Blijkbaar vinden de bestuurders in ons land van wel. Prima... maar dan moeten ze wel zelf het juiste voorbeeld geven. Dus bij deze... bestuurders van Nederland: een betere bezuiniging begint bij jezelf!

"Wanneer is het Sinterklaas?"

Ik was geschokt toen een kind van 8 jaar vanmorgen aan me vroeg "Maar wanneer is het eigenlijk Sinterklaas?" Ieder kind weet toch dat de goedheiligman op 5 december langskomt om cadeautjes te geven, omdat hij op 6 december jarig is? Nou ja, jarig... het is eigenlijk zijn sterfdag. Maar dat maakt niet uit! De goede oude Sint geeft elk jaar op 5 december cadeautjes aan de lieve kinderen. Hoe kan een kind dat nu niet weten?

"Ik dacht dat het 25 november was, dat Sinterklaas kwam." zei het kind nog verder, waardoor ik nog meer verbaasd werd. "Op 3 december begint kerst toch?"

Dat was zoiets als vloeken in de kerk... Kerst *voor* Sinterklaas? Ik ben een fervent Sinterklaas aanhanger. Dat kon absoluut niet. Gelukkig bleef ik rustig, maar nam ik het wel voor Sinterklaas op. "Kerst is pas op 25 en 26 december. Dat duurt nog heeeeeel lang." vertelde ik dit kind. "Sinterklaas komt op 5 december langs. Hier op school vieren we het op 3 december, omdat we op 5 december niet op school zijn." Het valt namelijk dit jaar op een zondag, waardoor de Sint onze school op 3 december al met een bezoekje zal vereren.

"Wat een rare feestdagen, ze veranderen elk jaar." commentarieerde het kind. Ik hield mijn mond maar. Pasen en pinksteren, Ramadan en suikerfeest, die veranderen elk jaar. Maar Sinterklaas blijft Sinterklaas. 5 december blijft 5 december.

Ik denk dat ik nu maar een zak met pepernoten ga leegeten om deze onwelkome verrassing te boven te komen. Arme Sinterklaas.

Pepernoten...

Het is eind augustus, begin september. De scholen zijn al een paar weken geleden begonnen. De leerlingen -en leraren- komen in het ritme. We werken naar de kinderboekenweek, dus daar zijn we met de gedachten mee bezig. Totdat ik in de winkel kom... en ik zie...

Chocoladeletters
Pepernoten
Strooigoed
*Schoen-zet-snoepgoed*!!!

Sinterklaas is nog niet eens aan het *denken* om naar Nederland te gaan, en de winkels liggen al vol met dat spul. Maar om de kinderen niet gek te maken hebben de winkels iets heel slims gedaan: ze hebben alle afbeeldingen van Sinterklaas zo veel mogelijk verwijderd. Of anders verstopt. Zo hopen ze de ouders en leraren tegemoet te komen.

Niet dat het werkt. Vandaag werd ik gestoord in het voorlezen van een boekje door twee kleuters, die samen met hun oma pepernoten hadden gemaakt. Iedere leerkracht mocht er twee. Hoera.

Toen de kinderen weg waren at ik die pepernoten op. Wat moet je er anders mee doen? Ze smaakten precies als ik dacht dat ze zouden smaken. Knapperig en aangebrand. Tja...

Ik kijk nu al weer uit naar 6 december...

Geluk...

Ik heb geluk gehad. Voor hetzelfde geld zou mijn huis nu één grote puinhoop kunnen zijn. Ik zou onder de pleisters kunnen zitten. Mijn meubels zouden geruïneerd kunnen zijn. Als het iets anders gelopen zou zijn, zou ik dit stukje schrijven in het ziekenhuis.

Het zit namelijk zo... ik heb een kat.

Reden genoeg voor al het bovenstaande om te gebeuren natuurlijk... maar er komt nog een factor bij. Deze kat moest namelijk een anti-wormen pilletje.

Jimmy -mijn kat- is een hele lieve kat. Zoals alle katten maakt hij me rond 3 uur 's nachts wakker omdat hij honger heeft. Zoals alle katten vraagt hij constant aandacht, zelfs als ik met iets anders bezig ben. Vooral als ik met iets belangrijks bezig ben, natuurlijk. En net als alle katten ligt Jimmy lekker te rusten als ik hem *wel* aandacht wil geven... en dan wil meneer niet gestoord worden.

Ook heeft Jimmy -net als alle katten- een pesthekel aan vieze pilletjes. Kattensnoepjes, daar houdt hij wel van. Maar een anti-worm tablet... nee, daar gruwelt hij van. Dat kan ik ergens ook wel begrijpen. Ik vindt zoiets als een hoestdrankje ook niet lekker. Maar dit is belangrijk. Hij moest het innemen.

Het was er ook echt tijd voor: ik liep hier al een maand tegenaan. Het was nu of nooit. Dus ik pakte het pilletje en zei 'Jimmy, kom 's hier?' Een vreselijke fout natuurlijk. Katten komen pas wanneer ze het zelf willen. Hij bleef dus zitten waar hij zat. Dus ik ging op de grond zitten met het pilletje in mijn hand, en keek vriendelijk naar hem. Je moet altijd vriendelijk blijven kijken bij katten. En waarempel, hij koos ervoor om te kijken wat zijn baasje nu weer van hem wilde.

Ik twijfelde. Als ik hem nu beet pakte en hem het pilletje voerde, zou hij me misschien nooit meer vertrouwen! Maar ik had geen andere keus: dat was voor zijn eigen bestwil! Dus ik pakte hem vast en gaf hem het pilletje... dat hij meteen weer uitspuwde. Hij wurmde zichzelf los en vloog ervandoor.

Zo begon de klopjacht. Uiteindelijk had ik hem te pakken: ik had de deur dicht gedaan waardoor hij alleen maar in de woonkamer kon blijven. Helaas had ik hier een bank en een tafel staan waar hij onder kon schuilen. Ik had geen keus: ik moest hetzelfde trucje nog een keer toepassen. Dus ik ging rustig op de grond zitten, en wachtte tot hij naar me toe kwam.

En hier komt het gedeelte waar ik geluk heb gehad. Jimmy matste me namelijk: in plaats van mij te ontvluchten en zijn nagels te gebruiken, koos mijn kat ervoor om toch weer naar me toe te komen. Toen ik hem beetpakte verzette hij zich, voor de show, want het mocht natuurlijk niet lijken alsof hij hier mee akkoord ging... maar uiteindelijk slikte hij het pilletje. En daarna kreeg hij natuurlijk meteen een kattensnoepje.

Ik heb geluk gehad. Dankzij de opoffering van mijn kat ben ik nog heel en is mijn woonkamer niet aan vervanging toe. Maar ik vrees de volgende keer dat zoiets moet gebeuren: wie weet is Jimmy de volgende keer helemaal niet zo aardig voor me. Daarom heb ik een advies voor de fabrikanten van dit soort pilletjes: geef het de kleur, geur en smaak van een kattensnoepje! Alsjeblieft, dat bespaart ons kattenbezitters een hoop moeite... en pleisters!

De Finale

De finale van het Wereldkampioenschap voetbal komt eraan... en Nederland speelt in deze finale! De halve finale tegen Uruguay was lastig: 'we' maakten het 'onszelf' erg moeilijk in de laatste minuten door een tegengoal te incasseren, maar het was genoeg om een plaats in de finale te veroveren. Sinds 1978 is dat niet meer gebeurd.

De tegenstander van Nederland in de finale is Spanje. Even zag het er naar uit dat het een finale Duitsland-Nederland zou worden, maar helaas, Duitsland liet zich intimideren door Spanje. Geeft niets, 'we' maken Spanje wel in.

Het geloof is er. Nederland wordt wereldkampioen! Nog maar één wedstrijd, en dan zijn 'we' er. Ja, heel Nederland staat massaal achter het elftal. Vooruitlopend op de zaken heeft Amsterdam alvast een huldiging georganiseerd. 'Het wordt een groots feest', zegt de organisatie. Aan eventueel verlies denkt men niet.

Het zal wat worden als Nederland wereldkampioen wordt. De eerste keer in de geschiedenis. Het land zal op z'n kop staan. Mensen zullen op straat feest vieren. De hele nacht zal rumoerig zijn. Mensen zullen in fonteinen springen, ze zullen achter elkaar in de polonaise lopen, en auto's zullen de hele nacht in een lange rij van Amsterdam tot aan Maastricht blijven toeteren. Vreugde alom!

Mocht Nederland überhaupt toch verliezen -daar gaan we natuurlijk niet van uit!- dan heeft dat wel als voordeel dat we een rustig nachtje krijgen voor degenen die er de volgende dag weer vroeg uit moeten. Het Nederlands Elftal kan dan echter maar beter niet meer thuis komen. Misschien kunnen ze dan maar beter een andere club vinden. Ergens ver weg, afgelegen, waar Nederlanders een paar jaar niet willen komen. Barcelona ofzo...

Oranjekoorts

Het WK voetbal nadert zijn einde. Er zijn van de 32 teams die startten, zo ongeveer drie weken geleden, nog maar 4 over. Spanje, Uruguay, Duitsland en... Nederland! Voor het eerst sinds tijden staan 'we' weer bij de beste vier van de wereld. Dat betekent natuurlijk dat steeds meer mensen zijn gegrepen door de Oranje-koorts. Een vreselijke ziekte die je hele leefpatroon ontregeld. Ik kan het weten, want ik heb het zelf ook.

De symptomen zijn duidelijk. Hoofdpijn, misselijk, duizelig, het komt allemaal voor tijdens een wedstrijd. Stemmingswisselingen komen ook vaak voor: van geïrriteerd op een beslissing van de scheidsrechter tot jubelend vanwege een doelpunt. Mensen die normaal schuw en verlegen zijn springen een gat in de lucht als 'we' winnen, terwijl mensen die altijd druk zijn opeens stil en beduusd zijn als 'we' verliezen.

En dan is er nog het ergste van alles: hetgeen waar de Oranje-koorts zijn naam aan ontleend. De kleur oranje. Huizen worden behangen met oranje vlaggetjes, oranje doeken, oranje toeters... men gaat gekleed in oranje kleding en besmeurt zichzelf zelfs met oranje -of rood-wit-blauw- schmink. Ja, de stakkers die het flink te pakken hebben kleden zelfs hun baby of huisdier aan in het oranje. Alles moet wijken voor het Nederlands elftal.

Zoals gezegd... ik heb het ook. Maar volgens mij begin ik langzamerhand beter te worden. Zo sliep ik door de 1-1 heen, afgelopen vrijdag tegen Brazilië. Dat is een goed teken, hoewel... het WK duurt nog een week, en we hopen natuurlijk de finale te halen! Als dit zo door gaat zap ik misschien wel naar een ander kanaal als Nederland in de finale komt!

Misschien moet ik toch maar even snel bij een voetbalfan op bezoek... nog even de oranjekoorts opsnuiven. Nog één weekje.

HUP HOLLAND!

Verkiezingen

Het is 9 juni. Verkiezingsdag. Drie maanden na de laatste gemeenteraadsverkiezingen zijn er nu de landelijke verkiezingen, en het is spannender dan ooit. Tenminste, volgens de peilingen. VVD aan kop met vlak daar achter PvdA, gevolgd door CDA en PVV.

Het gáát deze verkiezingen ook ergens over. Namelijk over geld. Ja, we zitten in een globale economische crisis, en elke partij heeft zijn eigen ideeën over hoe er uit te komen. Er moet bezuinigd worden: daar is vrijwel iedereen het over eens. Nu de lasten zodat onze kinderen straks die lasten niet hoeven te dragen. Er wordt gegooid met termen als hypotheekrenteaftrek, AOW verhogen, basisbeurs afschaffen, immigratie terugbrengen, etc.

Ik vond het deze verkiezingen vrij moeilijk om een goede keuze te maken. De verkiezingsdebatten op tv hielpen vrij weinig: de lijsttrekkers van de verschillende partijen kakelden als een kip zonder kop, ontweken de vragen, en zeiden tussen neus en lippen door dat zij veel beter waren dan de anderen, en dat zij er veel beter over hadden nagedacht dan de anderen. Wie moet je dan geloven, als iedereen zoiets zegt?

Dan maar naar de partijpunten kijken. En ook daar zie ik dat ik het met sommige dingen eens, en met sommige dingen oneens ben. Neem de PVV bijvoorbeeld: Wilders gaat maar door over het terugdringen van de immigratie en het verminderen van ontwikkelingshulp. Maar dit is een globale crisis! Wij, als rijk Nederland, zijn toch moreel verplicht om onze medemensen te helpen in de armere landen?

VVD gaat mee in de harde lijn van Wilders, hoewel Rutte toch ook andere punten op de agenda heeft. Zij willen de hogere inkomens in Nederland niet te veel belasten... Maar als je dat niet doet, belast je dus de lagere inkomens?

Het zag er al snel naar uit dat ik niet op rechts zou gaan stemmen. Links dan? Ik ben van traditie een linkse stemmer. En ik kon me aardig goed vinden in die linkse ideologie. Maar het plan om de basisbeurs voor studenten om te zetten in een studieschuld? Wat voor onzin is dat nu weer? Nederland heeft juist studenten nodig om de kenniseconomie te stimuleren. Door de angst voor een schuld wordt studeren weer een privilege voor de rijkeren onder ons...

Dan maar kijken naar wat goed voor mij is. D66 is aardig in het midden, en die heeft goede ideeën, ook voor onderwijs. Maar die heeft GroenLinks ook, terwijl ze ook aandacht hebben voor het milieu, waar het tegenwoordig ook slechter mee gaat. Maar dan kan ik net zo goed Partij voor de Dieren stemmen.

Ik heb even overwogen om te stemmen op één van de kleinere partijen die het toch niet gaan redden: Partij voor Mens en Spirit bijvoorbeeld. Maar dat is veel te zweverig voor mij. Ik zag ook dat er twee naamloze partijen meededen... ook interessant.

Maar uiteindelijk heb ik mijn keuze gemaakt. Het was moeilijk, maar ik heb mijn burgerrecht voldaan. Ik heb gestemd. Hopelijk heeft het zin gehad: de komende dagen zullen we de uitslag wel horen. Ik ben benieuwd.

Toeters

"Hup, Holland, h –toeoeoeoeoeoeoet-
Laat de –toeoeoeoeoeoet- hempje staan!
Hup –toeoeoeoeoeoet- ,
-toeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoet-"

Voetbal is big business. Voetbal is 'hot'. Voetbal is commercie. Voetbal is geld verdienen. Voetbal is oranje slingers, oranje hoedjes, oranje Hawaï rokjes, oranje sokken en oranje bitterballen. En nu ook oranje toeters. Je krijgt ze gratis bij zoveel euro aan postzegels, of all things. En ze zijn een rage. Vooral onder kinderen.

Het punt is. . . door zulke toeters kan je geen normaal gesprek meer voeren. Met het geluid van de toeter van de stoomboot van Sinterklaas, is deze toeter een ware plaag voor mensen die lekker rustig in de tuin willen zitten, mensen die rustig boodschappen willen doen, of mensen die even tot rust willen komen en de dagelijkse hectiek te ontvluchten. Immers, overal waar je komt hoor je –toeoeoeoeoeoet-.

Mensen tellen af naar het begin van het WK. Ik tel af naar het einde, en vele rust liefhebbers en toeter-haters met mij. Nog iets meer dan een maand, sneller als Nederland vlug uitgeschakeld wordt. Dan worden die toeters alleen nog maar gebruikt op Koninginnedag, op de vrijmarkten. En dan is er toch al zoveel lawaai. . . zo'n toeter valt daar niet op.

Een wijs mens zei het namelijk al: "Je kan de –toeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoet- "

Dat u het maar weet.

Vakantie

Vakantie! Tijd voor dingen doen waar je anders niet aan toe komt. Tijd om oude vrienden weer op te zoeken. Tijd om eens goed grondig schoon te maken! Jazeker dames en heren, aan het begin van deze twee weken durende vakantie had ik grootse plannen! Aan het eind van de vakantie zou ik kunnen terugkijken op een productieve en geslaagde vakantie waarin ik mijn huis aan kant zou hebben, mijn sociale leven weer een boost gegeven zou hebben, en waarin ik zeker een aantal nieuwe dingen zou hebben geprobeerd.

Het is nu het einde van de vakantie, en ik maak de balans even op. Vrienden bezocht: geen. Schoongemaakt: jazeker! Maar niet zo grondig als dat ik eigenlijk zou willen. En het is alweer smerig geworden. Jammer hoe dat zo gaat!
Nieuwe dingen gedaan: uhm, ja, op zich wel, als je vreemde kostuums passen voor toneel iets nieuws vindt.

Maar heb ik uitgerust? Ja, dat wel. Ik ben wat tot rust gekomen. Niet zoveel als ik zou willen, want daar had ik het -gek genoeg- toch veel te druk voor. Maar goed, is dat ook niet waar een vakantie om draait? Lekker uitrusten voordat je weer aan het werk gaat?

En trouwens, over 6 of 7 weken is het weer vakantie: de zomervakantie! Genoeg tijd om vrienden op te zoeken en schoon te maken!

Toch?

Saucijzen te koop....

Ik fiets elke dag langs een slager in Barneveld. Hij heeft altijd een bord buiten staan waar hij zijn aanbiedingen op heeft staan. Ik kijk hier vaak op, want dan krijg ik misschien wel inspiratie wat ik kan eten vanavond. Erwtensoep bijvoorbeeld. Of lekkere tartaartjes. (Sorry, vegetariërs!)

Maar ja, vlees is duur. En dat is maar goed ook... denk aan de ecologische voetafdruk! (nietwaar, vegetariërs?) Deze slager had echter een aantal weken een hele speciale aanbieding: saucijzen voor wel 0.49 cent. Jazeker, 0.49 cent. Dat is dus twee saucijzen voor bijna één cent. Dat zou dus tien saucijzen zijn voor 4.9 cent... en honderd voor maar €0.49!

Mijn eerste gedachte was: 'ik had geen idee dat de supermarktoorlog de slagerijen ook heeft bereikt'. Maar natuurlijk was dit een typefout. Één die door niemand gezien werd, blijkbaar, want dit stond een aantal weken later nog steeds op het bord. Of het nu saucijzen waren, of een bepaald gram gehakt, of zelfs worstjes... allemaal 0.49 cent.

Tja, en ik zit zo in elkaar dat ik dat niet gewoon kan laten rusten. Misschien komt 't omdat ik een leraar ben: beroepsrisico enzo. Of misschien komt 't omdat ik een andere Kijk op de Wereld heb. In ieder geval, andere mensen zouden er niets over zeggen. Maar ik moest iets doen. Dus ik stuurde een mail.

En ik kreeg een mail terug. Fijn dat ik het gezien had, en ze zouden het meteen veranderen. En inderdaad, de volgende dag waren de saucijzen opeens 100 keer zo duur, namelijk €0.49. De slager natuurlijk blij, maar ik ben bang dat de mensen van Barneveld me dit niet in dank af zullen nemen.

Alweer een reden om vegetariër te worden...

De meeste ongelukken...

Het is waar wat ze zeggen. De meeste ongelukken gebeuren in of om het huis. Zo was ik gisteren op mijn balkon bezig om bloembakken op te hangen. De fabrikanten van deze bloembakken zijn zo slim geweest om een ingenieus systeem te bedenken waarmee die bakken makkelijk opgehangen kunnen worden. Er hoeft namelijk alleen maar een moertje in het gaatje, waarna er door dat moertje een schroef komt die de hele constructie bij elkaar houdt. Simpel toch?

Niet dus. Het moertje was te groot voor het gaatje. Maar ik gaf het niet zomaar op: ik pakte de schroevendraaier, en duwde tegen het moertje aan zodat het in het gat geforceerd werd. Aan de andere kant hield ik mijn hand om ervoor te zorgen dat ik genoeg tegendruk uitoefende. En als ik zou uitschieten met de schroevendraaier, zou het plastic het wel tegenhouden.

Blijkbaar werkte het dus niet zo. Ik schoot inderdaad uit met de schroevendraaier, die door het plastic heen vloog alsof het er niet was. Voor ik het wist had ik opeens een schroevendraaier in mijn hand. Gelukkig er niet dwars doorheen, maar goed. Akelig plekje hoor, zo midden in je handpalm.

Dus mijn advies aan wie dit leest: schroevendraaiers gaan makkelijk door een plastic bloembak heen! Koop dus liever een stenen bak. Kost iets meer, is ook zwaarder, maar geloof me, je krijgt er geen schroevendraaier in je hand door.

Hoewel je natuurlijk wel zo'n stenen bak op je tenen kan laten vallen... auw...

In en in slecht

"De mens is van nature slecht." zo zegt een man mij in het dorp waar ik net geslaagd ben voor een cadeautje voor mijn broertje. Die man had me net gevraagd of hij me iets mocht vragen. Ik zei ja, en voor ik het wist was ik in een theologische discussie geraakt. Hoewel, discussie...

"God weet wat het beste voor ons is." zo zegt de man. De vrouw zegt weinig: ze kijkt alleen maar, en ik vraag me af of zij er alleen maar bij staat voor de morele ondersteuning. "Wij moeten kiezen voor God, en Hem in alles volgen." Ik ga er tegenin, en vertel over mijn eigen ideeën en ervaringen over God. Die worden snel door deze man verworpen. Hij weet namelijk hoe het zit: God heeft zich aan hem geopenbaard. "Hebt u Hem gezien dan?" vraag ik. "Ja, door Jezus." antwoordt hij. "Jezus is voor mij aan het kruis gestorven." Ik vraag hem nogmaals hoe hij dat weet. "Dat staat in de Bijbel." zegt hij vol zekerheid. Hij schijnt in te zien dat hij hier niet met ieder ander mens te maken heeft, die gewoon ja en amen zegt en doorloopt. Nee, dit mens heeft een wil van zichzelf. "Zonde." zegt de man. "De eigen wil is de zonde. De mens is van nature slecht."

Als ik er tegenin breng dat ik vind dat de mens van nature goed is, kijkt hij me ongelovig aan. "Kijk maar naar kinderen." zegt hij, om mij te overtuigen. "Kinderen spreken niet met twee woorden, ze hebben geen respect. Wij moeten ze dat bijbrengen."

Ik denk aan de kinderen bij mij op school. Ja, er is wel eens weinig respect, maar dat betekent niet dat die kinderen opeens slecht zijn. "Kinderen verkennen de wereld om zich heen." zeg ik terug. "Kinderen kennen de maatstaven van de maatschappij nog niet, want ze staan nog maar net in de maatschappij. Natuurlijk spreken ze nog niet met twee woorden. Natuurlijk hebben ze nog geen respect. Ze moeten eerst zichzelf en de wereld ontdekken." Weer kijkt de man me ongelovig aan. "Kijk maar naar kinderen die een insect oppakken." ga ik verder. "ze beschermen het insect, proberen het te onderzoeken."

"Ze stampen het insect plat." gaat de man verder. Dan begint hij een monoloog over hoe slecht de mens is, over de Bijbel en het Woord van God, over God de eindredacteur van de Bijbel, over de volgelingen van Jezus die niet zomaar mensen waren, maar meer dan mensen. Over Jezus die zich voor ons heeft opgeofferd. Over de relatie met God die we aan moeten gaan, en over God's wil de we moeten volgen omdat Hij weet wat het beste voor ons is. Net als in een gewone relatie."

Ho eens even. Net als in een gewone relatie? In een gewone relatie zijn man en vrouw gelijk. Ik vertel dit aan deze man, en zijn vrouw kijkt hem opeens aan. Ik ga verder: de man en vrouw passen zich aan elkaar aan in een relatie. Zomaar iemand volgen, of verwachten dat iemand je zomaar volgt, is slavernij. De man zegt meteen dat dit niet zo is: God is de Herder, wij zijn enkel de schapen. Ik zeg terug dat dit absoluut geen gewone relatie is dan, want een goede relatie is gebaseerd op gelijkwaardigheid.

De vrouw kijkt nu weg. Zou ze aan het twijfelen gebracht zijn?

Uiteindelijk tikt de vrouw de man aan. Is dit een teken om te zeggen 'hopeloos geval, laten we iemand anders overtuigen', of kan ze het gewoon niet meer aan om meer te horen over gelijkheid in een relatie?

Lentedepressie

Het is lente. Buiten schijnt de zon, de vogeltjes fluiten, de bloemetjes bloeien, en de mensen zijn vrolijk. Na zo'n lange winter is iedereen wel aan de lente toe. Zo ook mijn kat Jimmy, die nu extra vaak mauwt om te vragen of hij naar buiten mag. Sorry Jimmy, op 6 hoog lijkt het me niet zo verstandig om naar buiten te gaan.

Iedereen is blij dat het lente is. Er schijnen alleen maar voordelen aan te zitten. Maar wie dat denkt, vergist zich deerlijk. De lente is een vreselijk seizoen. Juist omdat men lekker naar buiten gaat, nemen ze de tuin even onder handen. Of ze doen de grote voorjaarsschoonmaak. En het zou de lente niet zijn als men niet buiten op het balkon zou zitten met een zak chips en een flesje bier, met binnen de muziek keihard aan. Anders hoor je het niet, natuurlijk. De omwonenden mogen lekker meegenieten.

En wat denk je dan van alle insecten die weer komen, hmmm? Binnenkort plegen we weer massaal muggenmassamoord, en worden vliegen en wespen vervloekt en het huis uit gejaagd, als ze geluk hebben. Om dan nog maar te zwijgen van ratten en muizen en spinnen die actief worden door het heerlijke weer.

Nee, geef mij dan maar de winter. De verwarming lekker hoog, kat bij me op schoot, lekker een film kijken. Heerlijk. Ik kan niet wachten.

Volgens mij heb ik last van een lentedepressie. Kon ik verwachten: de winterdip had me overgeslagen dit jaar.