Geluk...

Ik heb geluk gehad. Voor hetzelfde geld zou mijn huis nu één grote puinhoop kunnen zijn. Ik zou onder de pleisters kunnen zitten. Mijn meubels zouden geruïneerd kunnen zijn. Als het iets anders gelopen zou zijn, zou ik dit stukje schrijven in het ziekenhuis.

Het zit namelijk zo... ik heb een kat.

Reden genoeg voor al het bovenstaande om te gebeuren natuurlijk... maar er komt nog een factor bij. Deze kat moest namelijk een anti-wormen pilletje.

Jimmy -mijn kat- is een hele lieve kat. Zoals alle katten maakt hij me rond 3 uur 's nachts wakker omdat hij honger heeft. Zoals alle katten vraagt hij constant aandacht, zelfs als ik met iets anders bezig ben. Vooral als ik met iets belangrijks bezig ben, natuurlijk. En net als alle katten ligt Jimmy lekker te rusten als ik hem *wel* aandacht wil geven... en dan wil meneer niet gestoord worden.

Ook heeft Jimmy -net als alle katten- een pesthekel aan vieze pilletjes. Kattensnoepjes, daar houdt hij wel van. Maar een anti-worm tablet... nee, daar gruwelt hij van. Dat kan ik ergens ook wel begrijpen. Ik vindt zoiets als een hoestdrankje ook niet lekker. Maar dit is belangrijk. Hij moest het innemen.

Het was er ook echt tijd voor: ik liep hier al een maand tegenaan. Het was nu of nooit. Dus ik pakte het pilletje en zei 'Jimmy, kom 's hier?' Een vreselijke fout natuurlijk. Katten komen pas wanneer ze het zelf willen. Hij bleef dus zitten waar hij zat. Dus ik ging op de grond zitten met het pilletje in mijn hand, en keek vriendelijk naar hem. Je moet altijd vriendelijk blijven kijken bij katten. En waarempel, hij koos ervoor om te kijken wat zijn baasje nu weer van hem wilde.

Ik twijfelde. Als ik hem nu beet pakte en hem het pilletje voerde, zou hij me misschien nooit meer vertrouwen! Maar ik had geen andere keus: dat was voor zijn eigen bestwil! Dus ik pakte hem vast en gaf hem het pilletje... dat hij meteen weer uitspuwde. Hij wurmde zichzelf los en vloog ervandoor.

Zo begon de klopjacht. Uiteindelijk had ik hem te pakken: ik had de deur dicht gedaan waardoor hij alleen maar in de woonkamer kon blijven. Helaas had ik hier een bank en een tafel staan waar hij onder kon schuilen. Ik had geen keus: ik moest hetzelfde trucje nog een keer toepassen. Dus ik ging rustig op de grond zitten, en wachtte tot hij naar me toe kwam.

En hier komt het gedeelte waar ik geluk heb gehad. Jimmy matste me namelijk: in plaats van mij te ontvluchten en zijn nagels te gebruiken, koos mijn kat ervoor om toch weer naar me toe te komen. Toen ik hem beetpakte verzette hij zich, voor de show, want het mocht natuurlijk niet lijken alsof hij hier mee akkoord ging... maar uiteindelijk slikte hij het pilletje. En daarna kreeg hij natuurlijk meteen een kattensnoepje.

Ik heb geluk gehad. Dankzij de opoffering van mijn kat ben ik nog heel en is mijn woonkamer niet aan vervanging toe. Maar ik vrees de volgende keer dat zoiets moet gebeuren: wie weet is Jimmy de volgende keer helemaal niet zo aardig voor me. Daarom heb ik een advies voor de fabrikanten van dit soort pilletjes: geef het de kleur, geur en smaak van een kattensnoepje! Alsjeblieft, dat bespaart ons kattenbezitters een hoop moeite... en pleisters!