Mijn boek is uit!

Het is nu een paar jaar geleden dat ik ben begonnen met het schrijven van mijn blog. Ik schreef hier over dingen die me opvielen, verschillende situaties die ik maar raar vond, dingen waar ik over na bleef denken. Mijn 'Kijk' was anders dan anderen. De meeste mensen dachten niet na over waar ik over nadacht. Ze zagen niet wat ik zag, of in ieder geval niet hoe ik het zag.

Ik begon naast mijn blog ook voor mezelf verhalen te schrijven. Verhalen over wat er gebeurd was, waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Verhalen die mijn manier van kijken naar de wereld weergaven. Het waren persoonlijke verhalen, niet geschikt voor een blog. Maar misschien wel voor een boek?

Het boek is nu eindelijk uitgekomen. Net als mijn blog heet mijn boek 'een andere Kijk op de wereld'. Wereld deze keer niet met een hoofdletter: het gaat in mijn boek namelijk om de Kijk. Mijn Kijk. Mijn autistische Kijk. Mijn Kijk met asperger.

Je kan het boek hier vinden. Natuurlijk betekent dit niet het einde van dit blog: ik ga gewoon verder met het uitdiepen van mijn Kijk op de Wereld. Ik ben nog lang niet uitgeschreven!

Bezuinigingen

Tja, je ontkomt er niet aan, vooral niet in deze tijd. Bezuinigingen. Er moet bezuinigd worden: dat is duidelijk. Overal om je heen zie je deze bezuinigingswoede toeslaan. Er moet meer gedaan worden met minder geld. Doelen moeten gehaald worden terwijl de geldkraan steeds dichter gedraaid wordt. In het onderwijs bijvoorbeeld moeten de leerkrachten meer en meer doen in de klas met steeds minder middelen. Meer zorgleerlingen, meer doelen halen, meer flexibiliteit, meer resultaten, meer meer meer... maar geld is er niet.

Vergelijk het met een marathon lopen. De sporter is hard aan het rennen: hij doet zijn uiterste best om een zo goed mogelijke tijd neer te zetten. Hij weet zeker dat het gaat lukken, want hij heeft goed getraind. Hij heeft goede begeleiding en kan, zo voelt hij, de wereld aan. Alle sportjournalisten staan te wachten bij de finish. De sporter krijgt namelijk een grote prijs als hij het record breekt. Als hij echter langzamer is, moet de sporter een boete betalen. 'Geen probleem', denkt de sporter. Hij kan alles aan.

Echter, na een kwart van het parcours wordt er besloten dat er geen geld meer is voor de flesjes met water. Toch wordt er van hem verwacht dat hij zijn record verbreekt. De sporter is verbaasd, zelfs boos: hoe kan hij toch een goede tijd neerzetten zonder water? Maar goed, het is niet anders: hij moet flexibel zijn. Dus gaat hij verder.

Als hij op de helft van het parcours is aangekomen komt zijn coach naast hem rennen. De coach moet opstappen omdat er geen geld voor is. De sporter heeft dus geen begeleiding meer: niemand die hem aanmoedigt, hem ondersteunt en hem advies geeft over zijn techniek. "Veel succes!", roept de coach nog, en vertrekt dan. De sporter blijft verbaasd achter. Toch moet hij blijven doorrennen. Men verwacht veel van hem!

"Dit gaat niet lukken", denkt de sporter, maar toch rent hij verder. Hij moet positief blijven denken. Het is geen probleem, het is een mogelijkheid. Hij probeert weer rustig te worden en harder te rennen. Plotseling komen er twee mensen op hem af die hem tegenhouden. De sporter sputtert nog tegen, maar voor hij het weet hebben deze mensen hem de schoenen afgenomen. "Sorry, er was geen geld meer voor!", laten de mensen weten. "En nu snel rennen, je moet je record halen!"

Dorstig, op blote voeten, zonder coach, zonder publiek, zonder sponsor, komt de sporter op de finishlijn af. Tenminste, de plaats waar de finishlijn zou moeten zijn. Hij ziet de mensen die de finishlijn hebben weggehaald nog net de hoek om lopen. De lijn is vervangen door een wit A-4tje waar 'finish' op is geschreven. Bezuinigingen.

De high-tech stopwatch is echter niet weggehaald. Dit dure ding laat duidelijk zien dat de sporter zijn record niet heeft verbroken. De pers is woedend: hen was een record beloofd, maar de sporter kon het niet waarmaken. "Betalen!", schreeuwen ze. "Betalen!"

Dit was niet de triomfantelijke aankomst die de sporter had bedacht. Hij is kapot, heeft zijn benen uit zijn lijf gerend, maar het is allemaal niet goed genoeg. Met het juiste materiaal had hij waarschijnlijk wel het record kunnen halen. Maar nu...

Geld en het juiste materiaal voor de juiste mensen is zo belangrijk... juist nu! Het gezegde 'less is more' gaat hier niet op. Blijkbaar vinden de bestuurders in ons land van wel. Prima... maar dan moeten ze wel zelf het juiste voorbeeld geven. Dus bij deze... bestuurders van Nederland: een betere bezuiniging begint bij jezelf!

"Wanneer is het Sinterklaas?"

Ik was geschokt toen een kind van 8 jaar vanmorgen aan me vroeg "Maar wanneer is het eigenlijk Sinterklaas?" Ieder kind weet toch dat de goedheiligman op 5 december langskomt om cadeautjes te geven, omdat hij op 6 december jarig is? Nou ja, jarig... het is eigenlijk zijn sterfdag. Maar dat maakt niet uit! De goede oude Sint geeft elk jaar op 5 december cadeautjes aan de lieve kinderen. Hoe kan een kind dat nu niet weten?

"Ik dacht dat het 25 november was, dat Sinterklaas kwam." zei het kind nog verder, waardoor ik nog meer verbaasd werd. "Op 3 december begint kerst toch?"

Dat was zoiets als vloeken in de kerk... Kerst *voor* Sinterklaas? Ik ben een fervent Sinterklaas aanhanger. Dat kon absoluut niet. Gelukkig bleef ik rustig, maar nam ik het wel voor Sinterklaas op. "Kerst is pas op 25 en 26 december. Dat duurt nog heeeeeel lang." vertelde ik dit kind. "Sinterklaas komt op 5 december langs. Hier op school vieren we het op 3 december, omdat we op 5 december niet op school zijn." Het valt namelijk dit jaar op een zondag, waardoor de Sint onze school op 3 december al met een bezoekje zal vereren.

"Wat een rare feestdagen, ze veranderen elk jaar." commentarieerde het kind. Ik hield mijn mond maar. Pasen en pinksteren, Ramadan en suikerfeest, die veranderen elk jaar. Maar Sinterklaas blijft Sinterklaas. 5 december blijft 5 december.

Ik denk dat ik nu maar een zak met pepernoten ga leegeten om deze onwelkome verrassing te boven te komen. Arme Sinterklaas.

Pepernoten...

Het is eind augustus, begin september. De scholen zijn al een paar weken geleden begonnen. De leerlingen -en leraren- komen in het ritme. We werken naar de kinderboekenweek, dus daar zijn we met de gedachten mee bezig. Totdat ik in de winkel kom... en ik zie...

Chocoladeletters
Pepernoten
Strooigoed
*Schoen-zet-snoepgoed*!!!

Sinterklaas is nog niet eens aan het *denken* om naar Nederland te gaan, en de winkels liggen al vol met dat spul. Maar om de kinderen niet gek te maken hebben de winkels iets heel slims gedaan: ze hebben alle afbeeldingen van Sinterklaas zo veel mogelijk verwijderd. Of anders verstopt. Zo hopen ze de ouders en leraren tegemoet te komen.

Niet dat het werkt. Vandaag werd ik gestoord in het voorlezen van een boekje door twee kleuters, die samen met hun oma pepernoten hadden gemaakt. Iedere leerkracht mocht er twee. Hoera.

Toen de kinderen weg waren at ik die pepernoten op. Wat moet je er anders mee doen? Ze smaakten precies als ik dacht dat ze zouden smaken. Knapperig en aangebrand. Tja...

Ik kijk nu al weer uit naar 6 december...

Geluk...

Ik heb geluk gehad. Voor hetzelfde geld zou mijn huis nu één grote puinhoop kunnen zijn. Ik zou onder de pleisters kunnen zitten. Mijn meubels zouden geruïneerd kunnen zijn. Als het iets anders gelopen zou zijn, zou ik dit stukje schrijven in het ziekenhuis.

Het zit namelijk zo... ik heb een kat.

Reden genoeg voor al het bovenstaande om te gebeuren natuurlijk... maar er komt nog een factor bij. Deze kat moest namelijk een anti-wormen pilletje.

Jimmy -mijn kat- is een hele lieve kat. Zoals alle katten maakt hij me rond 3 uur 's nachts wakker omdat hij honger heeft. Zoals alle katten vraagt hij constant aandacht, zelfs als ik met iets anders bezig ben. Vooral als ik met iets belangrijks bezig ben, natuurlijk. En net als alle katten ligt Jimmy lekker te rusten als ik hem *wel* aandacht wil geven... en dan wil meneer niet gestoord worden.

Ook heeft Jimmy -net als alle katten- een pesthekel aan vieze pilletjes. Kattensnoepjes, daar houdt hij wel van. Maar een anti-worm tablet... nee, daar gruwelt hij van. Dat kan ik ergens ook wel begrijpen. Ik vindt zoiets als een hoestdrankje ook niet lekker. Maar dit is belangrijk. Hij moest het innemen.

Het was er ook echt tijd voor: ik liep hier al een maand tegenaan. Het was nu of nooit. Dus ik pakte het pilletje en zei 'Jimmy, kom 's hier?' Een vreselijke fout natuurlijk. Katten komen pas wanneer ze het zelf willen. Hij bleef dus zitten waar hij zat. Dus ik ging op de grond zitten met het pilletje in mijn hand, en keek vriendelijk naar hem. Je moet altijd vriendelijk blijven kijken bij katten. En waarempel, hij koos ervoor om te kijken wat zijn baasje nu weer van hem wilde.

Ik twijfelde. Als ik hem nu beet pakte en hem het pilletje voerde, zou hij me misschien nooit meer vertrouwen! Maar ik had geen andere keus: dat was voor zijn eigen bestwil! Dus ik pakte hem vast en gaf hem het pilletje... dat hij meteen weer uitspuwde. Hij wurmde zichzelf los en vloog ervandoor.

Zo begon de klopjacht. Uiteindelijk had ik hem te pakken: ik had de deur dicht gedaan waardoor hij alleen maar in de woonkamer kon blijven. Helaas had ik hier een bank en een tafel staan waar hij onder kon schuilen. Ik had geen keus: ik moest hetzelfde trucje nog een keer toepassen. Dus ik ging rustig op de grond zitten, en wachtte tot hij naar me toe kwam.

En hier komt het gedeelte waar ik geluk heb gehad. Jimmy matste me namelijk: in plaats van mij te ontvluchten en zijn nagels te gebruiken, koos mijn kat ervoor om toch weer naar me toe te komen. Toen ik hem beetpakte verzette hij zich, voor de show, want het mocht natuurlijk niet lijken alsof hij hier mee akkoord ging... maar uiteindelijk slikte hij het pilletje. En daarna kreeg hij natuurlijk meteen een kattensnoepje.

Ik heb geluk gehad. Dankzij de opoffering van mijn kat ben ik nog heel en is mijn woonkamer niet aan vervanging toe. Maar ik vrees de volgende keer dat zoiets moet gebeuren: wie weet is Jimmy de volgende keer helemaal niet zo aardig voor me. Daarom heb ik een advies voor de fabrikanten van dit soort pilletjes: geef het de kleur, geur en smaak van een kattensnoepje! Alsjeblieft, dat bespaart ons kattenbezitters een hoop moeite... en pleisters!

De Finale

De finale van het Wereldkampioenschap voetbal komt eraan... en Nederland speelt in deze finale! De halve finale tegen Uruguay was lastig: 'we' maakten het 'onszelf' erg moeilijk in de laatste minuten door een tegengoal te incasseren, maar het was genoeg om een plaats in de finale te veroveren. Sinds 1978 is dat niet meer gebeurd.

De tegenstander van Nederland in de finale is Spanje. Even zag het er naar uit dat het een finale Duitsland-Nederland zou worden, maar helaas, Duitsland liet zich intimideren door Spanje. Geeft niets, 'we' maken Spanje wel in.

Het geloof is er. Nederland wordt wereldkampioen! Nog maar één wedstrijd, en dan zijn 'we' er. Ja, heel Nederland staat massaal achter het elftal. Vooruitlopend op de zaken heeft Amsterdam alvast een huldiging georganiseerd. 'Het wordt een groots feest', zegt de organisatie. Aan eventueel verlies denkt men niet.

Het zal wat worden als Nederland wereldkampioen wordt. De eerste keer in de geschiedenis. Het land zal op z'n kop staan. Mensen zullen op straat feest vieren. De hele nacht zal rumoerig zijn. Mensen zullen in fonteinen springen, ze zullen achter elkaar in de polonaise lopen, en auto's zullen de hele nacht in een lange rij van Amsterdam tot aan Maastricht blijven toeteren. Vreugde alom!

Mocht Nederland überhaupt toch verliezen -daar gaan we natuurlijk niet van uit!- dan heeft dat wel als voordeel dat we een rustig nachtje krijgen voor degenen die er de volgende dag weer vroeg uit moeten. Het Nederlands Elftal kan dan echter maar beter niet meer thuis komen. Misschien kunnen ze dan maar beter een andere club vinden. Ergens ver weg, afgelegen, waar Nederlanders een paar jaar niet willen komen. Barcelona ofzo...

Oranjekoorts

Het WK voetbal nadert zijn einde. Er zijn van de 32 teams die startten, zo ongeveer drie weken geleden, nog maar 4 over. Spanje, Uruguay, Duitsland en... Nederland! Voor het eerst sinds tijden staan 'we' weer bij de beste vier van de wereld. Dat betekent natuurlijk dat steeds meer mensen zijn gegrepen door de Oranje-koorts. Een vreselijke ziekte die je hele leefpatroon ontregeld. Ik kan het weten, want ik heb het zelf ook.

De symptomen zijn duidelijk. Hoofdpijn, misselijk, duizelig, het komt allemaal voor tijdens een wedstrijd. Stemmingswisselingen komen ook vaak voor: van geïrriteerd op een beslissing van de scheidsrechter tot jubelend vanwege een doelpunt. Mensen die normaal schuw en verlegen zijn springen een gat in de lucht als 'we' winnen, terwijl mensen die altijd druk zijn opeens stil en beduusd zijn als 'we' verliezen.

En dan is er nog het ergste van alles: hetgeen waar de Oranje-koorts zijn naam aan ontleend. De kleur oranje. Huizen worden behangen met oranje vlaggetjes, oranje doeken, oranje toeters... men gaat gekleed in oranje kleding en besmeurt zichzelf zelfs met oranje -of rood-wit-blauw- schmink. Ja, de stakkers die het flink te pakken hebben kleden zelfs hun baby of huisdier aan in het oranje. Alles moet wijken voor het Nederlands elftal.

Zoals gezegd... ik heb het ook. Maar volgens mij begin ik langzamerhand beter te worden. Zo sliep ik door de 1-1 heen, afgelopen vrijdag tegen Brazilië. Dat is een goed teken, hoewel... het WK duurt nog een week, en we hopen natuurlijk de finale te halen! Als dit zo door gaat zap ik misschien wel naar een ander kanaal als Nederland in de finale komt!

Misschien moet ik toch maar even snel bij een voetbalfan op bezoek... nog even de oranjekoorts opsnuiven. Nog één weekje.

HUP HOLLAND!